Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

Ἡ Παιονία πάρθεν


Παιονία πάρθεν

κζ΄

Ο ντρειωμένοι Παίονες, ο ληοντοκαρδιωμένοι,
πιάσαν τ ψηλώματα, βαστοσιν τς κλεισορες,
βιγλίζου κι’ νιμένουσι το Μήδου τ φουσστα.
Μδος τον πονηρς κα πονηρι βουλήθη,
βάλθη ν κάμν πόλεμον χωρς ν πολεμήσ.
Ερκεν νδρες τιμους κι’ λιγοκαρδισμένους,
κα δείχνουν τον περάσματα κι’ π' λλαχο διαβαίνει,
δερβένια τ νυχτοπερν, στν κάμπον κατεβαίνει.
Βρίσκει τς πόλεις δειανές, τ κάστρα ημωμένα,
βρίσκει τν χώρ’ φύλακτον κα τ σκυλι δεμένα.
Σέρνει γερόντους μ γρηές, παιδι μ ψυχοπαίδια,
σέρνει κυράδες δέσποινες κι’ πάρθενα κορίτσια.
Πουλάκιν φτερούγισεν π τν κάμπον μέσα,
στο πρώτου το βιγλάτορα καθίζει τ σκουτάριν.
Μ τν γλωσσίτσα τν πουλι δ γλυκοκελαδοσε,
μόνε μιλοσε νθρωπινά, μ λέξες τν νθρώπων.
«σες δ βιγλίζετε κι’ Παιονία πάρθεν!
Δν πέρασε μ τ σπαθν μν πέρασε μ’ πάτη,
Μδος σς κούρσεψεν δίχως ντρει κι’ μάχη».
«παραττε τ στενά, στ σπίτια σας μτε,
σμείξατε σύμβιες κα γονηος κα τέκν’ γαπημένα».
Κι’ λοι εθς σκόρπισαν, στ σπίτια τους πγαν.
Περνον ες τ χεράκια τους λυσες μ χαλκδες,
στ κάτεργα τος μπάζουνε, στ βαθουλ καράβια,
τί, βασιλης πρόσταξεν ν’ φήσουν τν πατρίδα.