Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

Στὸν Κωνσταντῖνο Ἐρρίκο Σκάρφιλντ

ρνα΄

Στὸν Κωνσταντνο ρρίκο Σκάρφιλντ

Γδέρνει ἀπόψε νεμος, φραγγέλι ξεσαρκώνει,
μὲς στ θαμπ πυργοκελ τάβλα κα καντηλέρι·
πάνω σὲ φύλλο κίτρινον λικους στίχους στρώνει
τοῦ στραπομάτη γέροντα τ σκεβρωμένο χέρι…

«Σήμερον ηὗρε Χάροντας τν μικροκωνσταντνο.
Κελτογραικὸς γεννήθηκεν, φιλόχριστος βαπτίστη·
καλῶς στν βίγλα βίγλισε κα ξιον τόνε κρίνω,
δὲν βρέθη στ’ ρματ’ χαμνός, μήτε λειψς στν πίστι.

Τὴν πράξι γ βεβαίωσα, κήνσωρας το αώνα,
μὲ τν μελάνη το αματος, μ τς φωτις τν πένα·
στ’ ἀρχαο βιβλίο τς ντρειγις πο λλάζω μύρια χρόνια
τοῦ λάβρου ντρς τν πεθαμ μ το ρωα τν γέννα».

Κ’ ἔπειτα βίβλος κλεισε κα γέρων ξεθωριάζει,
σπιλιάδα πνέει μὲ σουριγμόν, σν βέλος παγωμένο·
τὸ καντηλέρι κάπνισε κα πύργος σκοτεινιάζει
καὶ τ δρολάπι «θάνατος!» δέρνεται λυπημένο.