Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

Τῆς θύμησης κρασὶ

ξβ΄

Τῆς θύμησης κρασὶ

Μοιάζει τ’ ἀνθρώπου ἡ ψυχὴ μὲ τρίσβαθο κελλάριν
ποὺ μέσα του ζυμώνεται ἀκέρηος του ὁ βιός.
Κι’ ὁπού ’παθεν κι’ ὁπού ’καμεν παληώνει κι’ ὡριμάζει
ὣς νὰ γενῇ τῆς θύμησης οἶνος γλυκόπιοτος.
Στὰ πάντερμά του γηρατειὰ τὴν κοῦπα νὰ κερνάῃ,
νὰ γεύεται τὰ νειῶτα του κι’ ὁ νοῦς του νὰ μεθάῃ.