Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

Μῆλος καὶ Πελία

νστ΄

Μῆλος καὶ Πελία

Σὲ δέντρο ἀπάνω φουντωτό, κλωνάριν ἀνθισμένο,
τὸν Μῆλο ἐθώρει κι’ ἔκλαιγ’ ἡ Πελία κρεμασμένον,
καὶ ἡ κόρη ὁποὺ τὸν ἀγαπᾷ στὸν ᾍδην γύρεψέ τον.
Ἡ Ἀφροδίτη ὡς εἶδε τους πολλὰ βαριὰ λυπήθη.
Μηλίτσα κάμει τὸ δεντρί, τὸν Μῆλον μηλαράκι,
τὸ ταίρι ὁπού ’χεν ἀκριβό, λευκὸ περιστεράκι.