Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

Μαζέρος τῆς ἀγάπης


Μαζέρος τς γάπης

ξε΄

Ο μάγοι ο Κορσικανο ν’ πο τος λν μαζέροι
λονυχτς στ νείρατα μάδιν κυνηγοσιν.
Σ βάλτους κι’ κροποταμις βγαίνουν ες τ καρτέριν,
κι’ ποιο θεργι ν πρωτοϊδον μ τ αβδι χτυποσιν.
Κι’ ς ξεψυχ ξετάζουν το τίνος μορφ τος φάνη,
κενος ’π τος συγχωριανος νι γι ν’ ποθάν.
Κι’ πο λαβώθη μι φορ πλει γλυτωμν δν χει,
παρ ς νά βγ χρονι τν Χάρον παντέχει.
Μ γ ντς τν θάνατο ν λέγω τν νθρώπων
κάλλιον ν λογιόμουνα μαζέρος τς γάπης.
Σν πέφτ νύχτα ν κιν στ δάση το νειράτου,
σ γορνες, λάκκους, εμματις ν καρτερ λαφνες.
Σν ρχωνται ν πιον νερό, τν κεφαλ κα σκύβουν,
μ τς γάπης τν σαϊττι ν τς ωτολαβώνω.
Κι’ ς καίγει λαβωματι κα βαριαναστενάζουν,
π’ το καημο τ στέναγμα τν κόρη ν γνωρίζω.
«Καλν μέραν λυγερή». «Καλς μου τν μαζέρο».
»Σάμπως κα μ’ νειρεύτηκες μαζέρε τς γάπης;»
«Οον ποθες το μ ζητς γι ν σο μολογήσω,
ψς στ’ νειρον μ’ λαχες ν σ ωτοχτυπήσω.
Κι’ φο λαβώθης, λυγερή, πλει γλυτωμν δν χεις,
παρ ς νά βγ χρονι τν ρωτα παντέχς».
ν τί ωτς; Πο λαχταρ χρόνους χτ μικρό μου,
κα λληνα παρ’ π σ δν ξεύρει τ’ νειρό μου.)