Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Στοὺς χρόνους τ' Ἀγαμέμνου


Στος χρόνους τ' γαμέμνου

Ϟη΄

Καβουροπένσες κα
σφυριά, κλειδιά, διαολοκλείδια,
π’ τ ταχ παιδεύομουν, τελεύω μεσημέριν.
Τ τέτοια δν πλερώνονται μν τν ψυχ σ τρώγουν,
μ βαρις ν πολεμς, χειμνα στ’ γριοκαίριν.
Πόσ’ θελά το νά ’μουν νης στος χρόνους τ’ γαμέμνου,
νά ’χα, πο λέγαν, κτίμενα κα φυταλις κι’ ρορες,
νά ’σαν γιομτα ληόδεντρα, στάρια, συκις κι’ μπέλια.
Νά ’χα κοπάδια πρόβατα, χοιρομαντρι κα βόδια.
Νά ’μενα σ’ ρχοντόσπιτον, ν συγκερν τος φίλους,
νά ’χω ζευγάριν λογα, ν σεργιανίζω στ’ ρμα.
Ν πηαίνω κι’ ες τν πόλεμον, το πρωτορῆγ’ κράνης,
ν κάνω μάννες δίχως γυιούς, γυνακες δίχως ντρες...