Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2015

Nyarlathotep







 







Ποίημα το Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ


π’ τς Αγύπτου τ’ δυτα, στ σχατα φερμένος,
μαρος ρθ’ ξάγγελος, πού ’παν θε ο φελλάχοι,
πρίγκηψ σχνς κα σιωπηλς κα μυστικ παρμένος,
μ μάτιο ς δείλι πορφυρό, στν κόσμο μπρς στάθη.


Πλθος συνέρρεε μανιακό, τν λόγο του διψοσε,
μ ς φεγαν, τ πο κήρυττε κάτι κλεβ’ π’ τν μνήμη,
ν τ θνη πάγωσε φριχτ κι βέβαιη φήμη,
πς γρια κτήνη το γλειφαν τ χέρια ς προχωροσε.


Μετ ξέρασε θάλασσα στερις καταραμένες,
τρούλους χρυσος φυκόπλεχτους νέδυσαν ο αἰῶνες,
αγίστ’ γ κ’ σάρωσαν σελάων τρελο τυφνες
τς κροπόλεις τν θνητν πο τρέμαν κλονισμένες.


Τότε, τσαλο σφυρί, χτυπ στς μέθεξης τ’ μόνι
τ’ λογον χάος· κ’ τίναξε, στ’ στρα, τς γς τν σκόνη.