The Witch

Ποίημα τῆς Μαίρη Ἐλίζαμπεθ Κόλεριτζ

«Πολὺ καιρὸν ἐβάδισα πάνω στ’ ἀφρᾶτο χιόνι,

καὶ μήτε εἶμαι ψηλή, μήτε γερή.

Ἡ φορεσιά μου ἐμούσκεψε, τὰ δόντια μου ἐσφίξαν,

κι’ εἶχα πορεία τραχειὰ καὶ μακρυνή.

Στὰ πέρατα ἐπλανήθηκα τῆς γῆς τῆς καρποδότρας,

μὰ ἐδῶ γιὰ πρώτην ἔρχομαι φορά.

Ὤ, πέρνα με, ἀγκαλιά, ἀπὸ τὸ κατώφλι σου,

στῆς πόρτας σου ἄσε με τὴν μέσα τὴν μεριά!

Εἶναι ἀπάνθρωπος ἐχθρὸς τ’ ἀγέρι ποὺ θερίζει

κι’ ἀνάντια τῶν ῥιπῶν πῶς νὰ σταθῶ.

Τὰ χέρια μου ἐξύλιασαν κι’ εἶν’ βογγητὸ ἡ φωνή μου,

τὸ χεῖρον τοῦ θανάτου πειὰ ἀψηφῶ.

Εἶμαι ἀκόμα ἕνα μικρὸ κι’ ἀπάρθενο κορίτσι,

πονεῖτε ποδαράκια μου λευκά.

Ὤ, πέρνα με, ἀγκαλιά, ἀπὸ τὸ κατώφλι σου,

στῆς πόρτας σου ἄσε με τὴν μέσα τὴν μεριά!»

Εἶχε φωνὴ σὰν τὴν φωνὴ ποὺ ἔχουν οἱ γυναῖκες

ὡς ἱκετεύουν γιὰ τὸν πόθο τῆς καρδιᾶς.

Κι’ ἐπέρασεν – ἐπέρασεν – κι’ ἡ πηδηχτὴ πρὶν φλόγα 

βυθίστη, πέθανε, στὴν μέσι τῆς φωτιᾶς.

Στὴν στιά μου δὲν ξανάναψε ποτέ, στὸ παραγώνι,

ἀπ’ ὅταν διέσχισα τὸ πάτωμα γοργά,

νὰ τὴν περάσω, ἀγκαλιά, ἀπὸ τὸ κατώφλι μου

στῆς πόρτας μου τὴν μέσα τὴν μεριά.

Τὸ ὅραμα τοῦ Σουβᾶρυς

Τὸ ὅραμα τοῦ Σουβᾶρυς 

ρξ΄

Ἦτον ὁ τρίτος πόλεμος τοῦ τρίτου τοῦ ῥηγάτου,

κάτεργα ἡ δύσι ἀρμάτωσεν κι’ ἡ ἀνατολὴ φουσσᾶτα,

κι’ ἡ ἀνατολὴ μᾶς πολεμᾷ καὶ ἡ δύσις μᾶς μπλοκάρει,

κι’ ἀργάστη τ’ ἄψυχα ἡ φωτιά, χαλκὸς τὰ ψυχωμένα,

κι’ ἔτρωγε ἡ ὄχθρητα καρδιὲς κι’ ἡ γῆς κορμιὰ καὶ νειᾶτα.

Χρονῶ ’μουν εἴκοσι καὶ δυό, στοὺς λόχους πρωτομάχος,

φόρουν ξωμίδα φοινικῆ, κῶνον κερατωμένον,

βαρειὰν ἀξίνη ἐχέριαζα καὶ φάσγανο ἀργαζόμουν,

κι’ ὑπάγαινα κνημιδωτός, στὲς πλάτες μου σκουτᾶτος.

Τρεῖς τάξεις ἐστρατεύαμεν, τρακόσιοι τεταγμένοι,

στὰ σκοῦρα πεῦκα ἐχώθημεν, στὰ μαῦρα πευκοδάση,

κι’ ἐφιδογύρνα τὴν πλαγιὰ δυσήλιον μονοπάτι

κι’ ἔπεφτεν πάνωθέ μας, λές, λαὸς δεντρογιγάντων

καὶ κάτωθε, δεντρομεσίς, γαλάζωνε τὸ κῦμα.

Βούκινο ξάφνου ἐστρίγγισεν κι’ ἡ σιγαλιὰ ἐταράχτη

κι’ ὀπίσω τῶν πευκοκορμῶν πλῆθος ὀχτροὶ ἐῤῥιχτῆκαν

καὶ πρῶτον βέλεα ἔβρεξεν, σιμώτερα κοντάρια,

χιάσαν ἀξινοφάσγανα καὶ ῥοπαλοσκουτάρια,

κι’ ἄρχεψε ὁ πόλεμος δριμιὸς κι’ ἐδρόγγεψε ὡσὰν δάσος.

Πλέξαμε γεῖς ἀνάντιος τριῶν κι’ ἡ βιά των πλειὸ μεγάλη

κι’ ἐκλονιστῆκαν συζυγιές, τὰ ὄρδινα ἐσκορπίσαν,

κι’ ἡ μάχητα γίνη πολλές, τὸ ἑσμάριν ἀντροκάλια.

Ἔβαλα εἰς νῶτα μου κορμὸν κι’ ἐκεῖ μ’ ἐπολεμοῦσαν,

τρεῖς στὴν ἀράδα ἐφόνευσα κι’ οἱ τρεῖς ἐλάβωσάν με,

πλούσιο τὸ γαῖμ’ ἀνάβρυσε κι’ εἰς τὸν κορμὸν καθίζω

κι’ εἶδα τὸ δάσος ἡσκιερό, σὰν τῶν θνητῶν τὸν κόσμο,

τὲς φωτοστῆλες τοῦ δειλιοῦ σὰν τῶν νεκρῶν τὸν δρόμο,

κι’ ἔσβησε ὁ σάλαγος στ’ αὐτιὰ κι’ οἱ ὀφθαλμοὶ ἐσφαλῆσαν.

Μετὰ κι’ ὅντες ἐξύπνησα τὸ γαῖμα δὲν κυλοῦσε,

μήτ’ ἦτον γύρω μάχητα, μήτε νεκρῶν κουφάρια,

χρυσᾶ ποτάμια τοῦ δειλιοῦ τὸ δάσος τεμαχίζαν,

ψηλάθε πελαγόφερνε δυσήλιον μονοπάτι,

κι’ εἰς τὰ πενῆντα πόδια ὀμπρὸς ἀντίστεκεν ὁσπίτι

δίπατον, κεραμόσκεπον καὶ ἀνθογυρισμένο.

Πέρναγεν ὥρα πέρναγεν, ἐβάθαινεν ἡ δύσις,

ἐβάθαιναν κι’ οἱ στοχασμοὶ κι’ οἱ σκέψεις μυριοπλέκαν

ἂν τάχα ζῶ γὴ ἀπόθανα γὴ πέραμα προσμένω,

κι’ ὡς εἶπα, πάει λωλάθηκα, τότες ἐπρωτοφάνη.

Δυὸ χέρια ἀδράξαν κι’ ἔσυραν μπερντέδες λουλουδάτους,

ξεμανταλώθη κι’ ἄνοιξεν τὸ πορτοπαραθύρι

κι’ εἰς τὸν ἐξώστη τοῦ ὁσπιτιοῦ ἐξέβ’ ὡρηὸν κορίτσι

κι’ ἅπλωνεν εἰς τὸ δρύφακτον πανὶ ν’ ἀποστεγνώσῃ.

Μαστόδετον ἐφόραγεν, μαῦρο λευκοβουλλᾶτον,

περιζωμάτιον μισερόν, μαῦρο λευκοβουλλᾶτον,

κι’ εἰς τὰ λοιπὰ ἦτον γυμνή, γυμνὴ κι’ ἡλιοκαμμένη,

στὴν ἐμμορφιὰ τρισπόθητη καὶ καστανομαλλοῦσα.

Γιομώνω τὰ πλεμμόνια μου κι’ ἔκραξα πρὸς τὴν κόρη,

κατὰ τὰ δέοντα χαιρετῶ, τῆς λέγω τὴν γενηά μου,

μὰ ἐκείνη μήτε ἀντίλεξεν, μήτε ἀντιχαιρετίζει,

μήτε κομμάτι ἐσάλεψεν, σὰν ποὺ ἀγροικᾷς σαλεύῃς,

κι’ ἀπ’ τὸ πορτοπαράθυρον πάλε στ’ ὁσπίτι ἐχώθη

κι’ ἀπόμειν’ ἀνημπόρετος κι’ εἰς τὸν κορμὸν γερμένος.

Πέρναγεν ὥρα πέρναγεν, μούχρωμα κι’ ἀμφιλύκη,

ἐθάμπωσαν κι’ οἱ στοχασμοὶ κι’ οἱ σκέψεις θολοπλέκαν

ἂν τάχα ἀνεμπαίζῃ με γὴ ἀνείδωτος τῆς εἶμαι,

κι’ ὡς εἶπα πλειὸν δὲν θὰ φανῇ, τότες δευτεροφάνη.

Λευκὸ χιτῶνα ἐφόραγεν, ζώνη λευκὴ ζωσμένον,

κι’ ἕνα πινάκι ἐκράταγεν στὰ τρυφερά της χέρια,

καὶ τὸ πινάκι ἦτον βαθὺ κι’ εἶχε λογιῶν ὀπῶρες

κι’ εἰς τὸν ἐξώστη ἐκάθισε, τό ’βαλεν στὴν ποδιά της,

στοῦ δρύφακτου τὴν κουπαστὴν ἐστήριξε τὰ πόδια

κι’ ὡς ὁ χιτῶνας χώρισε, δεξιόζερβα κι’ ἐχύθη,

ἔλαμψαν οἱ γυμνοὶ μηροί, γυμνοὶ κι’ ἡλιοκαμμένοι,

κι’ αὐτὴ μὲ τὸ μαχαίριν της ἔκοβε κι’ ἐγευότουν.

Πῆρα γιομάτην ἀναπνοιὰ κι’ ἐκάλεσα τὴν κόρη,

δέομαι στὴν τρισεύγενην, ἱκέτης τῆς προσπέφτω,

μὰ ἐκείνη μήτ’ ἐλύγισε, μήτε μοὶ ἀποκρίθη,

μήτε ξαφνιάστη νὰ στραφῇ, σὰν ποὺ καλοῦν σε στρέφῃς,

κι’ ὅντες τὸν δεῖπνο ἐτέλεψεν εὐθὺς στ’ ὁσπίτι ἐχώθη

κι’ ἔμεινα πάλε ἀνέλπιδος, μὲ τὸν κορμὸν δεμένος.

Πέρναγεν ὥρα πέρναγεν, ἡ νύχτα τρόγυρά μου,

ζόφωσις ἤπιε τὰ δεντρά, ζόφωσις τὴν καρδιά μου,

ἐγίνηκεν κι’ ἀνηνεμιὰ καὶ μ’ ἔτρωγεν ὁ ἱδρῶτας,

κι’ ὡς εἶπα μ’ ἀπωλέστη ὁ νοῦς, τότες τρίτην ἐφάνη.

Προχώρησεν ὁλόγυμνη κι’ ἐστάθηκεν ὁλόρθη

κι’ ἐγυάλιζεν ὁλόκορμη, λαφραναμαλλιασμένη,

τοῦ ἱδρῶτος τ’ ἄφανο φαντὸ κατάσαρκα ἐντυμένη,

κι’ ἐπῆρεν εἰς τὰ χείλη της σὰν ἄχυρο, σὰν χόρτο,

κι’ ὀκάτιν ἐσπινθήρισεν κι’ ἀνάβει κι’ ἀργοκαίγει,

γαλάζιον ἔπινε καπνό, γαλάζιον ἐφυσοῦσε,

καὶ πότ’ ἐθώρα εἰς τ’ ἁψηλὰ τ’ ἄστρη τὰ φεγγοβόλα

καὶ πότες ἀναγύρευε, δεντρομεσίς, τὸ κῦμα.

Τὰ τέτοια ἀπ’ τὰ μικρᾶτα μου τά ’χα πολλὰ ἀκουσμένα,

ἀοιδοὶ ἱστοροῦν γιὰ μάγισσες, μῦθοι θρυλοῦν γιὰ γραῖες

πέρα στὲς χῶρες τοῦ βοῤῥᾶ, στοῦ τίποτα τοὺς κάμπους,

ὅπου σὰν πίνουν τὸν καπνὸ πνέμματα τὲς κυριεύουν,

τὰ ποὺ ἐρωτᾷς ποκρίνονται, τὰ ποὺ ποθεῖς μαντεύουν,

κι’ ἐγὼ διπλοστοχάσθην το καὶ τριπλοσυλλογιέμαι

μήπως τὰ μάγια τοῦ καπνοῦ θέλουν μὲ φανερώσει;

Ξέπνοος τὰ χείλη ἐκίνησα, ψιθύρισα τῆς κόρης,

κατὰ τὰ δέοντα χαιρετῶ, τῆς λέγω τὴν γενηά μου,

κι’ ἐκέρωσε κι’ ἐστύλωσε, μόρφασε στὴν μεριά μου,

κι’ ἔσβησε μετὰ ταραχῆς τὸ μαγικὸν χορτάρι

κι’ ἀκίνητη ἀκουρμαίνοταν, μὲ τὴν πνοὴ κομμένη.

Πὼς ἀγροικᾷ ἐθάῤῥεψα, τὸν λόγο δευτερώνω,

δέομαι στὴν τρισεύγενην, ἱκέτης τῆς προσπέφτω,

κι’ ἐκείνη κεραυνόπληκτη καὶ τρισαλαλιασμένη

κλείνει μηρούς, γονυλυγᾷ, βυζιὰ κρυβοχεριάζει,

«Ποιός εἶναι ἐκεῖ; Ποιός εἶναι ἐκεῖ;» δὶς πρὸς ἐμὲ φωνάζει,

«Γέμισε κι’ ἡ Χαλκιδικὴ μ’ ἀνώμαλους κι’ ἀλῆτες»,

κι’ ὅμοια δρυάδα ὁποὺ σκιαχτῇ καὶ νύμφη ὁποὺ τρομάζῃ,

γοργὰ τὴν ῥάχιν ἔδειξεν, γοργὰ στ’ ὁσπίτι ἐχώθη

κι’ ἐμανταλώθη κι’ ἔκλεισεν τὸ πορτοπαραθύρι,

δυὸ χέρια ἀδράξαν κι’ ἔσυραν μπερντέδες λουλουδάτους,

κι’ ἀπόμεινα καρδιότρωτος, παντέρημος, μονάχος,

κι’ ἔσβησε ἡ συλλογὴ στὸν νοῦ κι’ οἱ ὀφθαλμοὶ ἐσφαλῆσαν…

Ἡ φωτοφλόγα τοῦ δειλιοῦ μοῦ ἐπείραξεν τὰ ὀμμάτια

κι’ ἐξύπνησα κεῖ πού ’πεσα, στὸ δάσος τοῦ πολέμου,

γαῖμα ξερὸν ἀπάνω μου, γύρω οἱ νεκροὶ συντρόφοι

κι’ ἐγὼ ὁ γεῖς, ὁ ζωντανός, τὸ δάσος μ’ εἶχε σώσει,

κι’ ἔψαλα στὶς δεντροθεὲς λυτρωτικὸν παιᾶνα.

Μισὸς αἰὼν ἐβάδισεν κι’ ἀκόμα τὰ θυμοῦμαι,

μισὸν αἰῶνα ἐμέτρησα, δὲν ἀπολησμονῶ την!

Ὁ ὑστερνός μου ὁ πόλεμος ἀποταχιὰ κινάει,

κι’ ὡς φέξῃ θέλω ἀρματωθῆ κι’ εἰς τ’ ἅρμα θέλω ἀνέβει

καὶ μετὰ τοῦ φουσσάτου μου θέλω διαβῆ τὸ δάσος,

τὸ δάσος ποὺ μοὶ ἔδειξεν τ’ ἀλαργινὸ ἄλλον δάσος

πού ’ναι πευκοπερίκλειστον κι’ ἀπόμερον ὁσπίτι

ποὺ κατοικεῖ τρισπόθητον καὶ καστανὸ κορίτσι,

εἰς τόπον ποὺ οἱ ἀνθρῶποι του Χαλκιδικὴν καλοῦσιν.

Τῆς ἀγαπῶς τὸ ἰχνάριν

Τῆς ἀγαπῶς τὸ ἰχνάριν

ρνθ΄

Τήρα, μαντεύτρα, τὸ γυαλί, τὴν κρουσταλλένια σφαῖρα,

κι’ ἄφες ἐντὸς τὰ ὀμμάτια σου κι’ ἄφες καὶ τὸ μυαλόν σου,

ν’ ἁρπάξῃ τα τὰ ὀμμάτια σου, νὰ πιῇ το τὸ μυαλόν σου,

νὰ εὕρῃ εἰς τὰ μελλούμενα τῆς ἀγαπῶς τὸ ἰχνάριν.

- Τηρῶ, αὐθέντη, τὸ γυαλί, τὴν κρουσταλλένια σφαῖρα,

κι’ ὑπάγει με στὴν ἀγαπῶ καὶ περπατεῖ τὸ ἰχνάριν.

Ἔχει μελιὰ τὰ ὀμμάτια της, μελιὰ καὶ τὰ μαλλιά της,

κι’ ἒν εἰς τὴν ὄψιν ῥοδαλὴ κι’ ἒν στὴν μορφὴν πανώρηα,

κι’ ἒν σ’ ὅλα σὰν ποὺ ἐγνώριζες κι’ εἶχες πολλὰ ἀγαπήσει,

καὶ τὸ στοιχειὸν δὲν ἀστοχεῖ κι’ ἡ σφαῖρα δὲν λαθεύει.

- Φανέρωσε, μαντεύτρα μου, τὰ ποὺ ποιεῖ καὶ λέγει.

- Ἡ ὥρα ἡλιοβασίλεμμα κι’ ὁ ἥλιος βασιλεύει

κι’ ἡ ἀγαπῶ ἁμαξηλατεῖ, μὲ δίχως ἵππους δρέμει,

σαγίττα γοργοχύνεται στὸ χρυσαφένιον γέρμα.

Ἀναβοσβήνει ἡ ἅμαξα, κατὰ τὸ πέλαο στρέφει,

τραβᾷ τὸν δρόμο τῶν ἀγρῶν, τὸν μέγα δρόμο ἀφήνει,

μὲς στὰ ληοστάσια χάνεται καὶ κουρνιαχτὸν ἀσκώνει,

καὶ σταματᾷ τὴν ἅμαξαν σ’ ἀρχαῖον μπρὸς ῥημάδι,

κι’ ἒν τὸ ῥημάδι ὁ πύργος σου, τὸ πυργοκάστελλόν σου.

Τώρα ἡ ὥρα σύθαμπον, φῶς ὑστερνό, λυκόφως,

διαβαίνει στὰ γκρεμίσματα κι’ ὁλόγυρα ξετάζει·

θωρεῖ κατὰ τὴν κάμαρη ποὺ ἐγέρνατε τὰ βράδια,

θωρεῖ κατὰ τὴν τράπεζαν ὅπ’ ἀντικρύ σου ἐδείπνα,

καὶ τὸ κελλὶν ποὺ ἐκένταγε, τὴ στιὰν ὅπου ἐτραγούδα…

Τῆς νύχτας τὸ μυριόφεγγον φωτᾷ τὸ κανδηλέρι

κι’ ἀπ’ τὰ γκρεμίδια προχωρεῖ, στὴν ἀμμουδιὰν κατέβη,

γυμνώθη μπρὸς στὸ πέλαγο κι’ ἀμμοπατεῖ ὣς τὴν ἄχνα

κι’ ὁλόκορμην βουλίζεται, πέφτει στὸ μαῦρον κῦμα.

Τώρ’ ἀναδυέται ὁγρὴ ξωθιά, στράφτει γυμνὴ νεράϊδα,

γυμνὴ στὸν ἄμμον κάθεται, κάθεται κι’ ἀποβλέπει,

κι’ ὁ ποταμὸς τοῦ φεγγαριοῦ, τ’ ὁλάργυρον ποτάμι,

λούζει τὸ πυργοχάλασμα, λούζει καὶ τὸ κορμίν της.

Δρόσο βγάνει τὸ πέλαγον, ψῦχος φυσᾷ τ’ ἀγέριν,

δάκρυ χύνει τὸ πρόσωπον, πετοῦν τὰ στήθη φλόγα,

πνοὴ τ’ ἀχείλη ψιθυροῦν καὶ τ’ ὄνομά σου λέγουν …

ἄχου ζουρλάθης, ἄρχοντα, γύμνωσες τὸ σπαθίν σου;

Μ’ ἐτάραξες κι’ ἡ σφαῖρα κλεῖ κι’ ἐχάθη της τὸ ἰχνάριν.

- Θέλω διαβῆ, μαντεύτρα μου, τὸν ἄβυσσον τοῦ αἰῶνος,

κι’ ἀναδρομάρης ὁ ἔρωτας καὶ δὲν τὸν παύει ὁ χρόνος,

κι’ ἡ ἀγαπῶ μ’ ὠνόμασεν καὶ τ’ ὄνομά μου εἶπεν!

Τῆς δούλας Σκύθισσας

Τῆς δούλας Σκύθισσας

ρνη΄

Φέρνε μοι, κάπελα, κρασίν, φέρνε τὸ πλειὸ ἀκριβόν σου

καὶ κέρνα την τὴν Σκύθισσα, κέρνα την τὴν ῥουφιάνα,

γιομᾶτον νὰ ὑψώνῃ το καὶ ξέχειλο εἰς τὰ χείλη,

κι’ ὅντες στὴν τάβλα τὸ χτυπᾷ, σὺ πάλε νὰ γιομώνῃς,

νὰ πιῇ νὰ μπεκρορεύγεται, τὴν γλῶσσα ν’ ἀμολήκῃ

μὲ τὴν τρισβάρβαρη λαλιάν, μὲ τὸ παληόστομά της,

ν’ ἀνιστορῇ τὲς εὐμορφιές, τὰ κάλλη τῆς κυρᾶς της·

πῶς λούζεται τὸ σύθαμπο κι’ ὁλόγδυμνη ῥεμβάζει,

πῶς στὸ γυαλὶ καμώνεται, χτενίζει τὰ μαλλιά της,

πῶς χύνουνται στὴν μέσιν της, πῶς σκέπουν τὰ βυζιά της,

πῶς γέρνει κι’ ὑποκλίνεται, δείχνει μηροὺς καὶ παίζει,

πῶς ἀντιφέγγει τὸ κερὶ στὸ ζάλευκον κορμίν της,

πῶς στὰ στρωσίδια της γλιστρᾷ, πῶς στρέφει σὰν κοιμᾶται,

πῶς τὰ ἀκρανοίγει τὸ ταχὺ κι’ ἡ σάρκα ἥλιος βγαίνει,

πῶς σύγκορμη τεντώνεται κι’ ἀγουροξυπνημένη…

Φέρνε μοι μπροῦσκον, κάπελα, φέρνε μοι καὶ μιστέλι,

φέρνε ἀπ’ τ’ ἀκριβώτερον καὶ τὰ σολδία παῖρνε,

κι’ ὅσον κορώνω καὶ γυρνῶ μ’ ὁμοιάζει τῆς κυρᾶς της,

κι’ ἀφοῦ κυρὰν δὲν δύνεμαι πέφτω μετὰ τῆς δούλης,

τὴν δούλην θέλω κοιμηθῆ, τούτην θέλω φιλήσει.

On The Sea

Ποίημα τοῦ Τζὼν Κὴτς

Ψιθύρους αἰώνιους βαστᾷ τριγύρω ἀπὸ τόπους

σὲ περιγιάλια ἐρημικά· μὲ τὴν φουσκονεριά της

μύριες σπηληὲς μερονυχτὶς δὶς φράζει, ὣς τῆς Ἑκάτης

τὰ μάγια πάλι ἀφήσουν τες στὸν ἡσκιερὸν ἀχό τους.

Συχνὰ γαλήνια θὰ τὴν βρῇς, δίχως χοροὺς κυμάτων,

ποὺ μετὰ βιᾶς τὸ πειὸ μικρὸ τὸ πειὸ ἀχαμνὸ κοχύλι

γιὰ ἡμέρες θὲ νὰ κουνηθῇ ’πὸ κεῖ ποὺ τό ’χαν στείλει

τοῦ οὐρανοῦ οἱ ἀγέρηδες στὸ στερνοξέσπασμά των.

Ὢ σεῖς! ποὺ γέμει ἐρεθισμὸν καὶ κούραση ἡ ματιά σας,

ἰδοὺ συμποσιάστε την στῆς θάλασσας τὰ πλάτη.

Ὢ σεῖς! βάναυση ὀχλοβοὴ ποὺ ἐκούφανε τ’ αὐτιά σας

ἢ μελῳδίες γλυκερὲς μπουχτίσατε χορτᾶτοι,

στὸ στόμιο γέρικης σπηληᾶς καθίστε, στοχαστῆτε,

ὥσπου –σὰν νύμφες νά ’ψελναν τάχα– θὰ ξαφνιαστῆτε!

When I Have Fears

Ποίημα τοῦ Τζὼν Κὴτς

Σὰν φόβοι μὲ στοιχειώνουνε πὼς ἴσως καὶ πεθάνω

προτοῦ θερίσῃ ἡ πέννα μου τοῦ νοῦ μου τὰ σπαρτά,

προτοῦ ψηλοὶ βιβλιοσωροί, μὲ τὴν γραφή μου πάνω,

νὰ κλειοῦν, ἀμπάρια πλούσια, καρπίσματα μεστά...

σάν, στῆς νυχτιᾶς τ’ ἀστερωπὸ τὸ πρόσωπο, κοιτάξω

πελώρια σύμβολα θαμπὰ κάποιας μυθιστορίας

καὶ στοχαστῶ ποὺ ἴσως μὲ βρῇ τὸ τέλος πρὶν χαράξω

τὶς σκιές των, μὲ τὸ μαγικὸ χέρι τῆς εὐκαιρίας...

καὶ σὰν τὸ νιώθω, πάγκαλον μιανῆς ὥρας βλαστάρι,

ὅτι ἐσὲ τὰ μάτια μου δὲν θ’ ἀντικρύζουν πειά,

κι’ ὅτι ποτὲ δὲ θὰ εὐφρανθῶ τὴν νεραϊδένια χάρι

τοῦ ἔρωτα δίχως λογικὴ... τότε στὴν ἀμμουδιὰ

τοῦ κόσμου ἔρμος στέκομαι, σκέψεις κλωθογυρίζω

μέχρι ποὺ φήμη κι’ ἔρωτα στὸ ἀσήμαντο βυθίζω.  

Πίνακας: Joseph Severn

Dreamland

Ποίημα τοῦ Λιούις Κάρρολ

Ὁμῖχλες μεσονύχτιες σὰν πλανῶνται

κι’ ὅλα στὴ χώρα μέσα πειὰ κοιμῶνται,

οἱ κραταιοὶ νεκροὶ βαδίζουν γύρω

κι’ ἀργὰ μὲ προσπερνοῦν.

Ἅγιους, ἰδές, σοφοὺς καὶ ἀντρειωμένους

πῶς πέρ’ ἀπὸ καιροὺς ἀφανισμένους,

μ’ ὕφος ἱερατικό, βαρὺ τὸ βῆμα,

προβάλλουν, προσπερνοῦν.

Τ’ αὔγασμα στοῦ μεσημεριοῦ τὴν δόξα,

τὸ μούχρωμα, τ’ ἀχνὰ ἁπαλά του φῶτα,

γητεύουν τὴν ματιὰ μὰ θὲ νὰ σβήσουν,

νὰ σβήσουν νὰ χαθοῦν.

Μὰ ἐδῶ, στοῦ ὀνειρότοπου τὴν μέσι,

διαγουμιστῆ τὸ χέρι δὲν θὰ πέσῃ,

οἱ ὡραῖες ὀπτασίες ἡ σπάνια λάμψις

ποτὲ δὲν θὰ χαθοῦν.

Θωρῶ τοὺς ἥσκιους πέφτουν, μεγαλώνουν,

τοῦ παλαιοῦ οἱ μορφὲς ἀναβιώνουν;

Οἱ κραταιοὶ νεκροὶ βαδίζουν γύρω

κι’ ἀργὰ μὲ προσπερνοῦν.

Φωτογραφία: Oscar Gustave Rejlander

The Song Of Wandering Aengus

Ποίημα τοῦ Γουίλλιαμ Μπάτλερ Γέητς

Βγῆκα στὸ δάσος τὸ καστανωπὸ

γιατὶ τὸν νοῦ μοῦ ’καιγε μιὰ φωτιά,

κι’ ἔκοψα κι’ ἔξυσα ῥαβδὶ καστανωπὸ

κι’ ἀπάνω ἀγκίστρωσα μοῦρο σὲ πετονιά.

Κι’ ὅταν οἱ νυχτοπεταλοῦδες σήκωσαν φτερό,

κι’ ἄστρη νυχτοπεταλουδᾶτα τρέμαν στὴ νυχτιά,

τὸ μοῦρον ἔῤῥιξα στὸ ῥέμμα στὸ νερὸ

κι’ ἐψάρεψα μικροῦλα πέστροφα ἀσημιά.

Κι’ ὅταν στὸ ἔδαφος τὴν εἶχα ἀπιθώσει

κι’ ἄρχισα νὰ φυσῶ τὴν φλόγα νὰ φουντώσῃ,

κάτι ἐθρόϊσε στὸ ἔδαφος σιμά μου

καὶ κάποιος φώναξεν ἐμὲ μὲ τ’ ὄνομά μου:

Ἔγινε κόρη ποὺ ἀχνόφεγγε ἡ θωριά της,

μ’ ἄνθη μηλιᾶς ἦσαν γιομᾶτα τὰ μαλλιά της,

κι’ ἔτρεξ’ εὐθύς, σὰν φώναξε τὸ ὄνομά μου,

στὸν φωτισμένο ἀέρα κι’ ἔσβησε μακριά μου.

Καὶ ἂν ἐγέρασα πλέον νὰ τριγυρίζω

στοὺς λαγκαδότοπους καὶ νὰ λοφοδρομῶ,

ὅπου κι’ ἂν πῆγε θὰ τὸ μάθω, θὰ τὴν βρῶ,

τὰ χείλη της θὰ πιῶ, τὰ χέρια θὰ κρατήσω·

κι’ εἰς χλόη ψηλὴ καὶ παρδαλὴ θὲ νὰ βαδίσω

κι’ ὣς τοῦ καιροῦ τὴν παῦσι πάντα θὰ τρυγῶ

τοῦ φεγγαριοῦ τὰ μῆλα τ’ ἀργυρᾶ

καὶ τοῦ ἡλιοῦ τὰ μῆλα τὰ χρυσᾶ.

Σημείωσις: Ὁ Aengus εἶναι ὁ θεὸς τοῦ ἔρωτος 

κατὰ τὴν Ἰρλανδικὴ μυθολογία.