Αἴτησις (Τὸ κύπελλον τοῦ Νέστορος)

Αἴτησις
(Τὸ κύπελλον τοῦ Νέστορος)

σϚθ΄

«Νέστορος εἰμὶ εὔποτον ποτήριον·
ὃς δ' ἂν τοῦδε πίησι ποτηρίου αὐτίκα κῆνον
ἵμερος αἱρήσει καλλιστεφάνου Ἀφροδίτης»
Ἐπιγραφὴ οἰνοχόης, Πιθηκοῦσσες, 8^ος αἰῶνας π.Χ.

Νέστορ, ἀχρείαστον νὰ πιῶ κι’ οἶνος νὰ μὲ ποτίσῃ,
γιὰ νά ’ρθῃ ὁ πόθος τῆς Κυρᾶς κι’ ὁλόκορμος νὰ πυρωθῶ.
Ἀρκεῖ νὰ ἰδῶ την, φίλε μου, μιὰ ὡρηὰ ποὺ μ’ ἔχει γδύσει,
κι’ ἔῤῥιξεν τ’ ἀστρομμάτια της στὸ σῶμα ὡς ἔκαιγεν γυμνό.
Σὰν κορφοβούνι βραχωτὸ ποὺ ἥλιος ὅντες φλογίσῃ
λάβρα τὸ βράζει ἀνήλεη, τὸ φλέγει ὁλόρθο καὶ σκληρό.

Μὲ χέρια ν’ ἑρμηνεύσω την κι’ ὅλην ν’ ἀργογυμνώσω,
γλῶσσα νὰ ὀργάζῃ τὸ κορμί, σπήληα νὰ πιῇ, λοφοπλαγιές.
Δρακοαναπνοιές μας νὰ σμειχτοῦν, γῆ της ν’ ἀχνοδαγκώσω,
νὰ μπῶ στὰ λεῖα της μηριὰ ν’ ἀγωνιστῶ μύριες χαρές.
Στὸν μαῦρο ἱππότην πό ’ρχεται τὸ ἡλιόφως της νὰ ὑψώσω·
τὸ ἐμὸν ποτήριον εἶν’ αὐτὴ κι’ εἴθε νὰ λέῃ «Μέσα μου πιές».