Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Πύδνα

ρλγ΄

Πύδνα

Δυὸ νης Μακεδονίτισσες, δυ νηόπανδρες κυράδες,
τοὺς σκοτωμένους περπατον, τος σκοτωμένους βλέπουν.
Κ’ ἦρθεν λιος κ’ δυσεν μς στν χρυσ πορφύρα,
κ’ ἐβούλισαν ο χτίδες του στν Μακεδνν τ γαμα.
Κ’ εἶπεν πρώτη δίχως το λλη ν’γροικήσει:
«Τὰ πορφυρ λιογέρματα βάφουν χρυσ τ κμα,
μάτωσες ἄστρο Μακεδν κ’ χρύσωσες τν Πύδνα».
Κ’ εἶπεν λλη δίχως το πρώτη ν’ γροικήσει:
«Σὰν γέρνει λιος πορφυρς χρυσώνεται τ κμα,
δυσες στρο Μακεδν
κ’ οἱ αμάτινες χτίδες σου χρυσόσταξαν τὴν Πύδνα».
Κ’ ἦτον, Περδίκκα, τ’ στρο σου πού ’χε μοιργιολογήσει!