Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Πύδνα


ρλγ΄

Πύδνα

Δυὸ νηὲς Μακεδονίτισσες, δυὸ νηόπανδρες κυράδες,
τοὺς σκοτωμένους περπατοῦν, τοὺς σκοτωμένους βλέπουν.
Κι’ ἦρθεν ὁ ἥλιος κι’ ἔδυσεν μὲς στὴν χρυσῆ πορφύρα,
κι’ ἐβούλισαν οἱ ἀχτῖδες του στῶν Μακεδνῶν τὸ γαῖμα.
Κι’ εἶπεν ἡ πρώτη δίχως το ἡ ἄλλη ν’ ἀγροικήσῃ:
«Τὰ πορφυρᾶ ἡλιογέρματα βάφουν χρυσὸ τὸ κῦμα,
μάτωσες ἄστρο Μακεδνὸ κι’ ἐχρύσωσες τὴν Πύδνα».
Κι’ εἶπεν ἡ ἄλλη δίχως το ἡ πρώτη ν’ ἀγροικήσῃ:
«Σὰν γέρνῃ ὁ ἥλιος πορφυρὸς χρυσώνεται τὸ κῦμα,
ἔδυσες ἄστρο Μακεδνὸ…
κι’ οἱ αἱμάτινες ἀχτῖδες σου χρυσόσταξαν τὴν Πύδνα».
Κι’ ἦτον, Περδίκκα, τ’ ἄστρο σου πού ’χε μοιργιολογήσει!