Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

Ὁ ἀποστάτης λόγος


ποστάτης λόγος

ρξα΄

«πέστη καιρς τς ατολατρείας
κα πσαι α λλαι θρησκεαι κατηργήθησαν».
λέξανδρος Παπαδιαμάντης

πάνω ες μάρμαρα λευκά, π’ ντιφέγγει μέρα,
μέλας φις χύνεται, γεύεται τν έρα.
Ποῦ στράφτει λόγδυμνο σπαθί; Ποῦ σύρει δν φοβται;
ρθότριχοι θαυμάζετε, σκυφτο λοξοθωρτε.
Παραμερίζετε, περνᾷ, τν κεφαλή του ρθώνει,
σφυρῶντα, ες τ πηγάδι σας τ δωρ φαρμακώνει.
Κι’ ὁ πίνων κύπελλον μεθ, σύγκορμος φλογοκαίγει,
καθρέπτης ὁ οκος το θεο πο μόνει κα λατρεύει.
Γκρεμᾷ π’ τ βάθρον θην, συντρίμμια λοθε σπάει,
τῶν κομματιν ναμεσς μέλας φις πάει.
Κόρη γδυμνὴ τόνε φιλε, στ χέρια τόνε παίρνει,
πατόκορφα τυλίγει την καί, σφυριχτά, τῆς κρένει:
«Μάννα τελεσσιδώτειρα κι’ ἄνασσα λεθροπλάστρα,
κάποτε θὰ κρημνίσωμε κα τ’ ορανο τ κάστρα».
Τῆς πόρνης Γνώσεως ν γιός, γεννηθες στ ρμα,
σὰν δέχθη, μς στ σκέλια της, δρακόντου μαρο σπέρμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου