Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Ὑπνοφαντασιὰ


πνοφαντασι

ρλθ΄

Στῆς κόλασης ερέθηκα τν γκαθένια θύρα,
μπῆκα τν τόπο ν δ, το μαρτωλο τ μορα.
Κι δύστυχος πάγαινα κι’ παυτα περπατοσα,
ρήμους μπρς κατάπινα κι’ ρήμους προσπερνοσα.
Καζάνια ποῦ ν κόχλαζαν, δαιμόνοι ν λολύζαν,
τῶν κολασμένων οἱ ψυχς μ πόνους ν γογγύζαν;
Τὸ Τίποτα κε σέρπονταν κα τ Μηδν γυρνοσε,
τὰ πο λογιόμουν πνιγε, τ πο νιωθα ουφοσε.
Κι δράκων κουλλουριάστηκε στν σπίθα π’ τν ψυχή μου,
κοῦρσος ν’ ρπάξ ζήταγε τ θάνατο κερί μου.
«Δῷς μοι τ ἄσβεστόν σου πῦρ πο θάνατον σ’ κράτει,
σὺ ν σκορπίσς στ μηδν κι’ γ ν πάρξω κάτι».
Ξυπνῶ π’ τ καρδιοπλάκωμα, κλαίγω π’ τν μαρο τρόμο
καὶ πάλε σν τ’ νιστορ, ιγ κι’ πομαργώνω.