Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

Γιὰ σπολλάτη

ρλ΄

Γιὰ σπολλάτη

Βασίλη πού ’σουν φύλακας κ’ ἐτήραγες τὶς ῥάγες,
καὶ χάνοσουν πὰν στὰ βουνά, κάτω ἀπ’ τὰ κατρακύλια,
νὰ ἰδεῖς πέτρες κι ἂν γκρέμισαν καὶ βράχοι κι ἂν κυλῆσαν,
κι ὧρες ἐγύρνας στ’ ἄγρια, δίχως νὰ εἰπεῖς ἀνθρώπου,
κι οὔτε ποὺ βρέθης ἀχαμνός, φάνης λιθοστερέμνιος,
κ’ ἐβίγλιζες γιὰ τὸ κακὸ καὶ τὴν κακιὰ τὴν Ὥρα.
Καὶ γιὰ σπολλάτη ἐλάβαινες ἀπ’ τὴν καλὴ τὴν Ὥρα
κ’ ἤφερνες μὲς στὸ μαγερειό, στῆς μάνας σου τὰ χέρια,
λαγοὺς φαρδιοὺς τετράπαχους, λαγοὺς τραινοκομμένους,
στιφάδα πεντανόστιμα, νὰ τρῶς τὰ δάχτυλά σου!