Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Εἰς τὸν ἄρνα

ρπε΄

Ὁ ποὺ κακουργεῖ * πάντα κακὸς δὲν μένει.
Πότ’ ἀγαθουργεῖ, * πότε συννόμως πράττων
τάχα ἡσυχάζει. * (Στὰ τρίσβαθά του ἀργάζει
ὕβρεις κι’ ὄχθρητες, * ἐκμαυλισμοὺς κι’ ἀπάτες,
κι’ ὀλέθρους ζητᾷ, * νὰ θρέφῃ τὴν ψυχή του.
Τέτοια ἡ φύσι του.) * Τὸ κρῖμα ὅμως δικό σου
καὶ τὸ πταίσιμον, * ἀμνός, ἂν λογαριάζῃς  
κύνα τὸν λύκο, * τὸν λέοντα γατοῦλα,
τὸν πολιτικὸ * τῶν λαῶν ὑπηρέτη. 
Ἄκουσον, γρούζει, * στράφτ’ ἡ ματιὰ τοῦ κτήνους.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου