Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Κοντάκιον ἢ μπαλλάντα

ροστ΄

Τὸ κοντάκιον * ἀρχαῖος ἦτον ὕμνος
τῶν φιλοχρίστων· * ἐν ἀρχῇ προοίμιον,
οἶκοι κατόπιν, * κι’ ἕκαστον οἶκο κλείνει
τὸ ἐφύμνιον, * τὸ ἴδιο πάντα σ’ ὅλους.
Τὸ πρῶτο γράμμα * κάθ’ οἴκου σχηματίζει
ἀκροστιχίδα, * ῥῆσιν, ὄνομα, φράσιν.
Σκεῦος λόγου ἁβρό, * ποὺ αἰῶνες λησμονήθη,
δύναται ὕψος, * δύναται μεγαλεῖον!
Πῶς νὰ τραγουδῶ * τὸ θώρι τὸ γυμνό σου;
Φέρεις τῆς κυρᾶς * τῆς Κύπριδος τὲς χάρες,
κάλλος σαρκοθὲν * ποὺ Κάλλος ἀναβλύζει.
Μὲ κοντάκια, * θαῤῥῶ, πλειότερο ἀξίζει
παρὰ μ’ εὐτελεῖς * φραντσέζικες μπαλλάντες.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου