Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

Ὁ γέρων δράκος

γέρων δράκος

ροα΄

Τὴν νδρον ες τ πρτα της δρακόντοι κατοικοσαν,
νογαν τς φτερογες των κα θηόρατοι πετοσαν.
βούταγαν π’ τς κορφές, μπαναν στ σπηληοκάστρη,
τὸν λιον στιγμάτιζαν, τὴν νύχτα κρύβαν τ’ στρη.
Βέλη χρυσᾶ, βέλη ργυρ, βέλη πυῤῥὰ κα μαρα,
ξέρναγαν γλσσες φωτις, τν χώρα ἔῤῥαιναν λάβρα.
Χύνοντο πάνωθε τῆς γς κι’ τρέχαν τν κυμάτων,
κι’ ἥσκιοι ψηλάθε στοίχειωναν, κατάτρεχαν τ κάτω.
μ τ’ ργάζεται καιρός, τ προχωρεῖ φύσις,
κι’ ἔτσι γενηά των φύρανε κι’ ρθεν κι’ ατν δύσις.
Κι’ ὅντες δρακόντοι πέρασαν κι’ φάνησαν νθρποι,
λαοὺς γιόμισ’ λ’ γς, φύλλα κα γένη ο τόποι.
Δῶ Τορκοι στερνοπάτησαν, ρισαν θωμνοι,
μ πρίν, π’ τν Βενετιάν, ρθαν οἱ Βενετσινοι.
Κι’ ἀπ τος Βενετσιάνους πρν λλ’ σαν δ φερμένοι,
οἱ λλενοι ο ξακουστο κα κοσμογροικημένοι.
Κι’ αὐτο ες ρμι δν πάτησαν, μήτ’ δειον τόπο ερκαν,
κι’ ἦτον γες πο ζη μοναχς κα συναπαντηθκαν.
Κι’ ἐκεις δν τον νθρωπος, ἦτον δρακόντου γένος,
στραβὸς κα νημπόρετος, παππούλης γερασμένος.
«Λαλιὲς κ κι’ σκιους θωρ κι’ ντα πο δν κατέχω,
νηώτερος ἔμουν πάντερμος, γέρων συντρόφους χω;»
«Ἀνθρποι, δράκο, εμαστε, στν νδρον νηοφερμένοι,
οἱ λλενοι ο ξακουστο καὶ κοσμογροικημένοι».
«Φέρτ’ ἕναν σας ν ψηλαφ, ν τόνε πασπατέψω,
νὰ δ τ πρμμα νθρωπος, στ νο μορφ ν πλέξω».
Οἱ νθρποι δν θαῤῥεύοντο, ν πέμψουν δν τολμοσαν,
κι’ εἰς τ κατόπιν καμαν πο ρχθεν μελετοσαν.
Στὴν κεφαλ το πότορμου νν εχαν στερηώσει,
ν’ ἀδράξ δράκος τ νίν, νδρας ν γλυτώσ.
«Στέλνομε, δράκο, ἐρεύνα τον, μάνθανε τν γενηά μας,
πῶς φαίνεται τ θώρι μας, πς στέκουν τ κορμιά μας».
Κι’ ὁ δράκος, ς σίμωσε, τ νν φουχτογραπώνει,
κι’ ἡ χέρα του τὸ ἔστειψε κι’ ἐχύθη κάτω ἡ σκόνη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου