Ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρῖτις (Τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς)

Ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρῖτις
(Τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς)

τε΄

Κι’ ἦλθες εἰς φρέαρ, ἡ Ψυχή, νηὸν ὕδωρ ἵν’ ἀντλήσῃς,
ἔλαμπ’ ὁ ἥλιος ὕπερθεν ὅτι ὥρα ἦτον ἡ ἕκτη,
κι’ Ἐκεῖνος ὅπου ἔσμειξας «Δός μοι πιεῖν» σὲ ᾐτήθη.
Κι’ ἤρχισε ὁ Λόγος τ’ ὁμιλεῖν, διὰ ζῶν νὰ λέγῃ ὕδωρ,
τὸ γλυκοπίνεις κι’ οὐ διψῇς κι’ ἐντός σου ἀεὶ ἀναβλύζει,
κι’ ἐλεύκανε ἄῤῥητος ἐλπὶς τ’ ἀσβολερά σου στήθη.

Πέντε συζύγους ἔζησας κι’ ἄνομον ἕκτον εἶχες,
πέντ’ ἐποχὰς ἐβάδισας, Ψυχή, ἀπὸ παραδείσου,
καιροὺς ἀκάρπους Χάριτος κι’ ἀγόνους Δικαιοσύνης.
Κι’ ἔγνως πλέον τὸν Πλάστην σου, ὁδόν, ζωήν, ἀλήθειαν,
καὶ ὑπὲρ Χριστοῦ ἐκήρυξας καὶ Φωτεινὴ ἐβαπτίσθης,
κι’ ἐφώλευσ’ Ἅγιον Πνεῦμα ἐν σοὶ κι’ ἐγένου ὡς ἀρχῆθεν.

Κι’ ἦλθες εἰς δίκην, ἡ Ψυχή, ἐνώπιον κοσμαρχόντων,
καὶ ὑπέστης τὰ μαρτύρια, τὸν Κύριον οὐκ ἠρνήθης,
διὸ τὸ σῶμα ἐφόνευσαν κι’ ἐν ἀειζωίᾳ ἐχύθης.
Κεῖ ἀεινῦν φέγγεις ὁλόφωτος, κεῖ ἀεινῦν ἄσπιλος λάμπεις,
κεῖ εἶσαι ὡς σ’ ἐποίησεν ὁ Κτίστης σου νὰ ὑπάρξῃς,
πτωχὴ τοῦ ἀνθρώπου σὺ Ψυχή, γῆς κι’ οὐρανοῦ ὁ ἀκρίτης.