Σάββατο 27 Ιουνίου 2026

Ψαλμὸς ΙΙ

Ψαλμὸς ΙΙ

τθ΄

Ἀστροπάγοι, δορυφόροι, πλανῆται καὶ συστήματα· ἀστέρες, ὁμάδες, γαλαξίαι, ὑπερσμήνη· πάντα τὰ φωσφόρα καὶ τὰ ἐξ ὕλης ἔχοντα εἶδος καὶ σῶμα, ἂς αἰνῶσι τὸν Κύριον ἀεὶ εἰς τὸν αἰῶνα. Ὅτι ἂν δὲν ἐκπνεύσῃς, Πανάγαθε, τὴν ζείδωρον πνοήν  Σου δι’ ἧς τὸ Πᾶν ζωοποιεῖς, ἀκέραιον αὐθωρεὶ τέφρα θὰ ἀπομείνῃ· κόνις νεκρὰ ἐν τοῖς σκότεσι περιπλανωμένη καὶ ἠχὼ ἀνέμου συρίζοντος ἐν σκιαῖς ὀνείρων. Ἐλέησον ἡμᾶς καὶ Τριὰς Ἁγία δόξα σοι, τὸ ἅπαν, ἡ Ἐκκλησία Σου, κράζει Σοι. Ὅμως ἐπιλήσμων ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸ ὑμνεῖν Σε, Κύριε. Χρυσὸν κατέχει ἀκήρατον ἀλλ’ οὐχὶ τὴν ψυχὴν ἄσπιλον. Ἄργυρον λαμπετόοντα ἀλλ’ οὐχὶ τὴν καρδίαν διάπυρον. Χαλκὸν ἐρυθρὸν ἀλλὰ τὸν νοῦν μεμειγμένον. Σίδηρον πολύκμητον ἀλλὰ τὴν βούλησιν εὔκαμπτον. Μύρια ἐνθυμεῖται, τὸν δὲ Χορηγὸν τῶν πάντων ἐπιλανθάνεται. Συγχώρησον ἡμᾶς τοὺς ἀστοχοῦντας, ὁ Ἄναξ ἡμῶν. Ἐπιλήσμων ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸ δοξάζειν Σε, Κύριε. Τὸ δρᾶμα τῶν πράξεων ὑποδύεται καὶ αὐτὸς ἑαυτὸν χειροκροτεῖ. Τὸν ἀγρὸν τῆς γνώσεως καλλιεργεῖ καὶ τοὺς καρποὺς ἀπὸ τῶν πεινώντων παρακρατεῖ. Τὸν ἐφέστιον βωμὸν θυμιάζει καὶ τῆς ἑαυτοῦ εἰκόνος δέεται. Τὴν ἀγάπην δωρίζει ὁ ἀντίδωρον ἀγάπης προσμένων. Μυρίων ὀρέγεται, τὴν δὲ δικαιοπάροχον Ἀγάπην τῶν πάντων ἀπολησμονεῖ. Συγχώρησον ἡμᾶς τοὺς ὑπερηφάνους, ὁ Ἄναξ ἡμῶν. Τὸ κέαρ μου νὰ ἐκριζώσω καὶ νὰ ἀπεκδυθῶ τοῦ νοῦ, τὴν δὲ ψυχὴν νὰ παραδώσω. Ὅτι ἄνευ τῆς χάριτός Σου, τεμάχιον σαρκὸς καὶ χάος φαντασιῶν καὶ σκιὰ καιομένη γενήσονται. Ὁ ἐννοῶν τὴν πτῶσιν αὐτοῦ μετανοεῖ καὶ ὁ μετανοῶν τὴν τεθλιμμένην ὁδὸν ἀκολουθεῖ. Τόπους ἀναζητῶ, Χριστέ, κευθμῶνας πολυτίμους ἡσυχίας, μακρὰν τῶν ὑαινῶν τῆς ἀγνωμοσύνης, ἵνα ψάλλω Σοι τὸν ἐπινίκιον τὸν ἀγγελικόν: Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος Κύριος τῶν δυνάμεων…   


Σάββατο 13 Ιουνίου 2026

Ψαλμὸς

 Ψαλμὸς


τη΄


Παρεφέρθην, Κύριε, παρεφέρθην· Σὲ ἐλησμόνησα, Κύριε, Σὲ ἐλησμόνησα· ἀπεμακρύνθην, Χριστέ, ἀπεμακρύνθην. Κλαίω ἐν μέσῳ νυκτὸς ὀλοφυρόμενος, μισῶν τὸν ἑαυτόν μου, πότε μετὰ δακρύων φλεγομένων, πότε ἐν σιωπῇ στεγνός, ὡσεὶ κόραξ παντέρημος ὑπὸ νεφελοσκεπῆ καὶ ἄναστρον οὐρανόν. Καὶ ἐχθαίρω αὐτόν, ὅτι αἱ πράξεις μου ἀκατάποτοι καὶ ἄχθος ἐπιστήθιον καθήλωσάν με. Ἡ κρίσις ἀβάστακτη, ἄλλ’ ἐγένετο καὶ πλέον γέγραπται, ὁ δὲ καιρὸς ἀνεπίστρεπτος. Προσεύχομαι καὶ δέομαι ὁ μετανοῶν καὶ ἐν θλίψει ἀνακαλῶν πόσοι χρόνοι ἐστραγγίσθησαν ῥεύσαντες μακριά Σου, ὕδατα ἐν πίθῳ Δαναΐδων. Διὸ ἄξιος λυπήσεως εἶμαι, Κύριε, καὶ κατὰ πάντα τρισανάξιος. Ὅτι τίς δύναται νὰ ζῇ ἄνευ τῆς Ζωῆς; Τίς δύναται νὰ βαδίζῃ ἐκεῖ ὅπου ἡ Ὁδὸς δὲν ἐστρώθη; Καὶ πῶς νὰ εὑρεθῇ ἐνώπιον τοῦ ὑψίστου μελάθρου τῆς Ἀληθείας; Καὶ τίνος θύρας τὸ ῥόπτρον νὰ κρούσῃ; Ὅμως ἐκάλεσάς με πλησίον Σου, Κύριε, ἰσχυρῶς ἐν ἐγκάτοις αἰσθάνομαι. Λαλεῖ φεγγοβολοῦσα εἰς τὰ βένθη τῆς καρδίας μου ἡ ζωοδότειρα αὐδή Σου ὡσεὶ ἀστραπόβροντα εἰς νύκτα ἐρήμου. Προσμένω τὸ ἀτελεύτητον καὶ ἀεὶ ἀναβλύζον ἔλεός Σου ὡς ὑετόν, ἵνα βλαστήσῃ ἐπὶ τοῦ ἀγόνου χόου τῆς ψυχῆς μου τὸ ῥωμαλέον δενδρύλλιο τῆς ἐλπίδος. Ὅτι Σὺ ὁ Ἥρως μου, Σὺ ὁ Ἄναξ μου, Σὺ ὁ Φίλος μου, Σὺ ὁ Πατήρ μου, Σὺ ὁ Θεός μου. Μή, Κύριε, ἀφήσῃς ἐμὲ τὸν ἀνευλαβῆ καὶ ὀκνηρόν, τὸν ὑπὸ ὑπερηφανείας κρημνισθέντα καὶ ὑπὸ πάσης ἁμαρτίας καταπατηθέντα, ἐρείπιον ἀνεμόδαρτον τοῦ κατ’ εἰκόνος κλέους Σου. Ὄχι δὲν θὰ εἴπω, Κύριε, ὄχι μὴ εἴπῃς. Τὴν χείρα μου τείνω καὶ λάβε αὐτὴν ἵνα ἐγείρῃς με τὸν ἡμίνεκρον, ὥστε νὰ ἀτενίζω ἀείποτε τὸ ἀρχαῖον καὶ νῦν καὶ ἀεὶ Κάλλος Σου. Οὑτωσὶ θὰ ζήσω, Χριστέ, ὑπὸ τὸν ἄκτιστον Ἥλιόν Σου· τοῦ Ἅϊδου ἔξω.

Δευτέρα 1 Ιουνίου 2026

Τοῦ Ἁγίου Ἀγγέλου

Τοῦ Ἁγίου Ἀγγέλου

τζ΄

Ἅγιε Ἄγγελέ μου, σὺ ὂν ὑπακοῆς, ἐγὼ ἁμαρτίας.
Τὸν βίον νὰ φυλάττῃς, ἐμοῦ τοῦ ταπεινοῦ, Κύριος προστάζει.
Διὸ βλέπουσι χρόνῳ, πᾶν αἶσχος θλιβερόν, τὰ ὀμμάτιά σου:
Κείμενο ἐν βορβόρῳ, τὸ τέκνον τοῦ Θεοῦ, πλάσμα κατ’ εἰκόνα·
ἐν κύκλῳ νὰ γελῶσι, μετὰ χλεύης στυγνῆς, οἱ ἐκπεπτωκότες,
νὰ κράζωσί σε «Γέρας! Τοιοῦτο μὴ χαθῇ», σὺ δὲ δακρύζεις.          

Ἅγιε Ἄγγελέ μου, εἶδες ἄχρι τοῦ νῦν, σμήνη ἐρεβώδη.
Μελίσσιν αἱ ἁμαρτίαι, κυψέλας δνοφερὰς ἀβύσσων κενοῦσι,
πρὸς τὴν ψυχὴν πετῶσι, μετὰ ὀρυμαγδοῦ, καὶ κτίζουσιν οἶκον. 
Εἰς ῥυπαρὰς κηρήθρας, σκοτόμελον πικρόν, ἐργάζονται πάντα.
«Φύγετε» σὺ φωνάζεις, «Οὗτος οἶκος ἐστὶ Πνεύματος Ἁγίου».
Ἑσμὸς ὁμοῦ βομβοῦσι, «Οὗτος μᾶς ἀγαπᾷ, τὸ μέλι μας θέλει».

Ἅγιε Ἄγγελέ μου, ὁ ἔχων τὰ πτερά, τὸν ποταμὸν τρέψον,
τὸν μέγαν τῶν δακρύων, ἵνα καθαρισθῇ ἡ κόπρος Αὐγείου. 
Τῆς ὑπερηφανείας, νὰ κατακρημνισθῇ, τὸ βέβηλον ὄρος.
Τῆς ματαιοδοξίας, νὰ ἀποτεφρωθῇ, τὸ μιαρὸν δάσος.
Ὅλως τῆς φιλαυτίας, νὰ ἀποστραγγισθῇ, τὸ νοσηρὸν ἕλος.
Τῆς ταπεινοφροσύνης ν’ ἀνθῇ καλὸς λειμών, ὁδὸς Παρακλήτου. 
 

Παρασκευή 29 Μαΐου 2026

Ὃς ἐξ οὐρανοῦ ὠνομάσθης (Τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος)

Ὃς ἐξ οὐρανοῦ ὠνομάσθης
(Τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος)

τϚ΄

Χαῖρε, Νικομηδείας ὑγιέ, Εὐβούλης κι’ Εὐστοργίου!
Δυὸ κόσμους ὁ ἔνδον ἥρμοσας, θύραθεν μετὰ θείου·
Σοφός, ὡραῖος τῷ σώματι, φίλος Χριστοῦ ἐν καρδίᾳ.
Καρδία ἣ ἅπαντας χωρεῖ, χεὶρ ἣ ἅπαντας ἰατρεύει,
πένητας κι’ ἀνημπόρετους καὶ ἀῤῥωστολαβωμένους,
ψυχὴ χρυσαναβλύζουσα κι’ ἀνάργυρε ὣς τὰ βένθη.

Ὑπὸ ἐχίδνης νεκρωθὲν ἀνέστησας παιδίον,
εἰς δὲ τυφλὸν ἔδωκας φῶς καὶ ὠφέλησας μυρίους,
κι’ ἔλαβες φθόνου ἀνταμοιβὴν κι’ εἰς τὸ μαρτύριον ἦλθες.
Ὅλα διὰ τὴν τερψίμβροτον ἀγάπην τῆς Τριάδος.
Κι’ ὁ οὐρανὸς ἐβόησεν κι’ ἐξ οὐρανοῦ ὠνομάσθης,
πρὶν Παντολέων καλούμενος ἐκλήθης Παντελεήμων.

Ἔῤῥευσεν γάλα ἐκ τοῦ λαιμοῦ ὡς ἀπεκεφαλίσθης,
κι’ ἡ ἐλαία ὅπου σ’ ἔδεσαν ἐβλάστησεν, καρπίζει·
ἂν ῥέῃ ἁγνότης ἐκ ψυχῆς τὸ θεῖον καρποὺς δωρίζει.
Ἀμῦντορ, ἀγαθοεργέ, ἰατρέ, πρόμαχε, ἀκέστορ,
τοὺς κατ’ εἰκόνα βοήθησον καὶ ἀπὸ τῆς νόσου σῶσον
καὶ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, τοῦ τόπου μου ὁ βιγλάτωρ.

Δευτέρα 25 Μαΐου 2026

Ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρῖτις (Τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς)

Ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρῖτις
(Τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς)

τε΄

Κι’ ἦλθες εἰς φρέαρ, ἡ Ψυχή, νηὸν ὕδωρ ἵν’ ἀντλήσῃς,
ἔλαμπ’ ὁ ἥλιος ὕπερθεν ὅτι ὥρα ἦτον ἡ ἕκτη,
κι’ Ἐκεῖνος ὅπου ἔσμειξας «Δός μοι πιεῖν» σὲ ᾐτήθη.
Κι’ ἤρχισε ὁ Λόγος τ’ ὁμιλεῖν, διὰ ζῶν νὰ λέγῃ ὕδωρ,
τὸ γλυκοπίνεις κι’ οὐ διψῇς κι’ ἐντός σου ἀεὶ ἀναβλύζει,
κι’ ἐλεύκανε ἄῤῥητος ἐλπὶς τ’ ἀσβολερά σου στήθη.

Πέντε συζύγους ἔζησας κι’ ἄνομον ἕκτον εἶχες,
πέντ’ ἐποχὰς ἐβάδισας, Ψυχή, ἀπὸ παραδείσου,
καιροὺς ἀκάρπους Χάριτος κι’ ἀγόνους Δικαιοσύνης.
Κι’ ἔγνως πλέον τὸν Πλάστην σου, ὁδόν, ζωήν, ἀλήθειαν,
καὶ ὑπὲρ Χριστοῦ ἐκήρυξας καὶ Φωτεινὴ ἐβαπτίσθης,
κι’ ἐφώλευσ’ Ἅγιον Πνεῦμα ἐν σοὶ κι’ ἐγένου ὡς ἀρχῆθεν.

Κι’ ἦλθες εἰς δίκην, ἡ Ψυχή, ἐνώπιον κοσμαρχόντων,
καὶ ὑπέστης τὰ μαρτύρια, τὸν Κύριον οὐκ ἠρνήθης,
διὸ τὸ σῶμα ἐφόνευσαν κι’ ἐν ἀειζωίᾳ ἐχύθης.
Κεῖ ἀεινῦν φέγγεις ὁλόφωτος, κεῖ ἀεινῦν ἄσπιλος λάμπεις,
κεῖ εἶσαι ὡς σ’ ἐποίησεν ὁ Κτίστης σου νὰ ὑπάρξῃς,
πτωχὴ τοῦ ἀνθρώπου σὺ Ψυχή, γῆς κι’ οὐρανοῦ ὁ ἀκρίτης.

 

Τρίτη 28 Απριλίου 2026

Ἐπὶ τῷ λιθοτοίχῳ

Ἐπὶ τῷ λιθοτοίχῳ

τδ΄

Εἰς ὥρηα αὐλὴν πικροέπινον κι’ ἄθυμος ηὑρισκόμην,
τὴν πέριξ φύσι ἐθαύμαζον, τὴν ἐμμορφιὰ ἀνεζήτουν.
Βλέπω χωρία πετρόχτιστα, βιγλίζω ἀρχαῖα ὁρμάνια,
μετρῶ ἡλιοπαιχνιδίσματα κι’ ἀντιμετρῶ ἡσκιοθώρια.
Κι’ ἂν μέσα ἐκράτου ὁλόθλιβος, τὴν σιγαλιὰ ηὐφραινόμην,
ὅντες θεωρῶν καταντικρὺ ὂν ταπεινὸν ξεκρίνω.

Ἓν ἀχαμνὸν ἦτο ἑρπετόν, σαύρα εἶδον τιποτένια,
κι’ ἔκειτο εἰς τὸν λιθότοιχον, γλυκὺ ἐῤῥούφα ἡλιόφως.
Τί φῶς κι’ ἡ θέρμη ὅπου σκορπᾷ; Τίς καταπέμπει ἀχτῖδας;
Γνῶσις νὰ ὁρίσῃ ἀπόρθητη, δὲν καστροκαταλυέται.
Μὰ ὅντες προστάξ’ ἡ φύσις της τ’ ἀνήλιαγα διαφεύγει,
νιώθει, διαγέρνει πρὸς τὸ φῶς κι’ εἰδέμη θ’ ἀποθάνῃ.

Χριστέ, ὥσπερ ἡ σαύρα εἰμὶ ἐν κόσμῳ τιποτένιος·
χείριστος τοῦ ἑρπετοῦ νοῶ, ὅτι τὸ φῶς Σου ἠρνούμην.
Τρισήλιος Σύ, ἀπειράχτιδος καὶ ὑπερμαλαμματένιος·
κατάπεμψον ἀχτῖδας Σου, ν’ ἀστράψῃ τὸ ἔλεός Σου.
Νὰ πιάσω ἕνα λιθότοιχον, δυὸ μέτρα μετανοίας,
ψυχή μου νὰ Ἡλιοβρέχεσαι, ἀνήσκιωτη ἁμαρτίας.
 

Πέμπτη 23 Απριλίου 2026

Ὧδε κείμενος

Ὧδε κείμενος

τγ΄


Κείμενος ὧδε, τίς εἰμι; Ἰδέαν, θαῤῥῶ, οὐκ ἔχω,
θεωρῶν τὸ μέλλον μνῆμα μου, καινὸν ὅπου μαρμαίρει.
Σμίλην κρατῶ, σφῦραν ὁμοῦ, γραφὴν ἵνα χαράξω,
καὶ ὁ στίχος οὔτε ἤστραψεν καὶ ἡ λέξις οὔτ’ ἐφάνθη.
Ποῦ εἶ ὁ νοῦς μου ἄπαυστε; Ποῦ ἡ σκέψις ἀειλαλοῦσα;
Γλώσσαλγοι, ἓν ἐζήτησα, τὸ ἁδρὸν σιωπᾶν λαμβάνω.

Αὐδὴ ἐκ τοῦ λάκκου ἀνήλιος, σκώπτουσα ἐβρυχήθη.
«Ἐντός μου ὅτε κλείσω σε, τίς εἴπω ἐνθάδε κεῖται;
Ἐσμοὺς ἐν βίῳ ἐπόθησας, ποῖος εἶ οὐκ ἔμαθές το;»
Μετὰ δακρύων ὡμίλησα, τῷ μνήματι ἀπεκρίθην,
«Ὁ Ἄναξ, Ἰησοῦς Χριστός, γινώσκει, Αὐτὸς μόνος».
Κι’ ἐπὶ τῷ τάφῳ ἐσμίλευσα λόγους ἐκ τῆς καρδίας:

«Κείμενος ὧδε, τίς εἰμι; Χριστέ, γινώσκεις μόνος.
Σὺ πύργος εἶ καταφυγῆς, εἰμὶ ὁ βροντῶν τὴν θύραν.
Σὺ πέλαγος τὸ ἀπείρατον, φελλὸς ἐγὼ ἐν ψαμάθῳ.
Κηρὸς ἐγὼ τοῖς σκότεσι, Σὺ ὁ ὑπεραιγληφόρος.
Σὺ βίβλος, Λόγε, ἀνάγλυφος, ἡμεῖς τυφλοὶ ἀναγνῶσται,
καὶ ὁ δι’ ἀγάπης ψαύων Σου τὸν ἑαυτὸν μανθάνει».  

Σάββατο 11 Απριλίου 2026

Ἐν τῇ ἐρήμῳ

Ἐν τῇ ἐρήμῳ

τβ΄

Ἤμην πάλαι εἰς ἔρημον, παντέρημος βαδίζων,

ἐπάτουν ἄμμ’ ὁλόκαυστην, πῦρ ὕπερθεν μὲ ῥαίνει,
ζητῶν δρόσον ὀάσεως τὴν δίψαν ἵνα παύσω.
Αἴφνης ἠγέρθη ἀὴρ ταχύς, δι’ ἀγρίας βοῆς ἐφύσων,
κι’ ἐγένετο ἀμμοθύελλα ἣ ἐῤῥάπιζέν με ὁλόθεν,
ἡ θανατοβολὴ τὸν νοῦν, ἡ ἀμμοβολὴ τὸ σῶμα.

Μέγα ηὗρον λίθον, Κύριε, ὀπίσω αὐτοῦ ἐκρύφθην,
τῷ ἐνδύματί μου καλυφθείς, ὡσεὶ μεταξοσκώληξ,
καὶ ἄνους ἐν κόσμῳ ἐρυθρῷ ἤλπιζον ὑπομένων.
Κονιορτὸς ἐγέννησεν μορφὰς καὶ ἠπάτησάν με,
βοὴ ὡμίλησεν φωνὰς καὶ κατεμάγευσάν με,
πολλάκις τότε ἡμάρτανον τὸν λίθο ἐγκαταλείπων.

Φεῦ, τύφλωσις, ῥαπίσματα, πτῶσις, πάλιν ὀπίσω.
Σὺ ἤγειρας τὴν θύελλαν, Σὺ ἔδωκάς μοι λίθον.
Ἐν τῇ ἐρήμῳ ἔρημος, κενόν, οὐδὲν περιέχει,
ἄνυδρος τόπος τοῦ Ἐγώ, τί ἐκεῖ εὑρεῖν ἐζήτουν;
Ἀπάτας; Ἄμμ’ ὁλόκαυστην; Πῦρ κατακαῖον; Δίψαν;
Πίστεως δός μοι, ὁ Θεός, πόλιν τετειχισμένην.


Τρίτη 24 Μαρτίου 2026

Τοῦ χειμωνανθοῦ

Τοῦ χειμωνανθοῦ

τα
΄

Κ
ύριε, τὸν Λόγο ἠκούσαμεν κι’ οὐκ εἴμεθα ἐν εἰρήνῃ.
Στέκομε ὡσεὶ χειμωνανθός, ζῶντες ἐντὸς λειμῶνος
ὃν σκέπει ζάλευκη χιών, τὸν φέγγει ἀεὶ ἀμφιλύκη.
Βαρὺ τὸ ψῦχος καίει μας, τὴν θέρμην Σου διψῶμεν,
μᾶς σχίζει ἀνεύσπλαγχνος βοῤῥᾶς, τὸν ἅϊδη ἐδῶ θρηνοῦμεν.
Κύριε, ἰδέ, ὁ πάνθ’ ὁρῶν, καμάτους τοῦ παλεύειν.

Ἀ
μὴ βαστάζομε εἰς βοῤῥᾶν καὶ ἀντέχομεν τὸ ψῦχος,
αἱ ῥίζαι ἡμῶν γυρεύουσιν ἐν γῇ ἵνα τραφῶσιν,
ζητεῖ ὁ ὑπέργειος κορμὸς ἥλιον ν’ ἀκτιδοπέμψῃ.
Πρὶν ἄλλο οὐκ ἠξεύραμεν, χειμὼν τοῦ κόσμου ἡ γνῶσις,
τὸ φῶς Σου ἡμᾶς οὐκ ἔψαυεν, ἐζῶμεν ἀγνοοῦντες,  
νῦν οἴδαμεν τὸ κράτος Σου, νῦν βαίνομεν ποθοῦντες.

Ο
ὗτός ἐστιν ἀγὼν καλός, τὸ προσδοκεῖν τοῦ θέρους,
καὶ οὐ θέλομεν χειμωνανθοὶ ν’ ἀνθῶμεν ἐν χειμῶνι.
Τὸ φῶς ὀνειρευόμεθα κι’ αὔρας, χοῦν, εὐωδίας,
καὶ ὕδατα καλλίῤῥοα, χρῶμα, κελάδους, χλόας,
εὐδίαν ἄνευ παύσεως, παῦσι ἅμα τοῦ θανάτου.
Ἤγουν τοῦ Λόγου θέλομεν τὸ ἀστράπτον ἀειθέρος.


Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου 2025

Εἰς τὴν λουομένην ΙΙ

Εἰς τὴν λουομένην ΙΙ

τ΄

Δοξάρι ὁ ἥλιος τέντωσε, τὸ πέλαγο ἀχτιδοβολεῖ,
σαϊττιὰ ἐκ φωτὸς ζωντάνεψε, χιονάτη σάρκα πλέει.
Ταράσσουν πόδι’ ἀμμοβυθούς, τὸ κῦμα στήθη ἀφροδινοῦν·
μιὰ κόρη τῆς Καφθὼρ βουτάει κι’ ὁλογδυμνὴ ἀναῤῥέει.
 

Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2025

Αἴτησις (Τὸ κύπελλον τοῦ Νέστορος)

Αἴτησις
(Τὸ κύπελλον τοῦ Νέστορος)

σϚθ΄

«Νέστορος εἰμὶ εὔποτον ποτήριον·
ὃς δ' ἂν τοῦδε πίησι ποτηρίου αὐτίκα κῆνον
ἵμερος αἱρήσει καλλιστεφάνου Ἀφροδίτης»
Ἐπιγραφὴ οἰνοχόης, Πιθηκοῦσσες, 8ος αἰῶνας π.Χ.

Νέστορ, ἀχρείαστον νὰ πιῶ κι’ οἶνος νὰ μὲ ποτίσῃ,
γιὰ νά ’ρθῃ ὁ πόθος τῆς Κυρᾶς κι’ ὁλόκορμος νὰ πυρωθῶ.
Ἀρκεῖ νὰ ἰδῶ την, φίλε μου, μιὰ ὡρηὰ ποὺ μ’ ἔχει γδύσει,
κι’ ἔῤῥιξεν τ’ ἀστρομμάτια της στὸ σῶμα ὡς ἔκαιγεν γυμνό.
Σὰν κορφοβούνι βραχωτὸ ποὺ ἥλιος ὅντες φλογίσῃ
λάβρα τὸ βράζει ἀνήλεη, τὸ φλέγει ὁλόρθο καὶ σκληρό.

Μὲ χέρια ν’ ἑρμηνεύσω την κι’ ὅλην ν’ ἀργογυμνώσω,
γλῶσσα νὰ ὀργάζῃ τὸ κορμί, σπήληα νὰ πιῇ, λοφοπλαγιές.
Δρακοαναπνοιές μας νὰ σμειχτοῦν, γῆ της ν’ ἀχνοδαγκώσω,
νὰ μπῶ στὰ λεῖα της μηριὰ ν’ ἀγωνιστῶ μύριες χαρές.
Στὸν μαῦρο ἱππότην πό ’ρχεται τὸ ἡλιόφως της νὰ ὑψώσω·
τὸ ἐμὸν ποτήριον εἶν’ αὐτὴ κι’ εἴθε νὰ λέῃ «Μέσα μου πιές».

Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2025

Παραίτησις

Παραίτησις

σϚη΄  

Βαραίνει, φίλε, ἡ πρᾶξις μου καὶ ἀνημπόρετος γερνῶ,
ἦτο σπαθὶν ἀμφίστομο καὶ ἡ πεῖρα τὴν στομώνει.
Σκουριάζει στὸ θηκάρι μου, δὲν σύρνω πλέον, δὲν τραβῶ,
τὴν πρᾶξι ἐσφυρηλάτησα νὰ κρούῃ καὶ νὰ τελειώνῃ.
Καὶ τώρα, μάχη ἂς μαίνεται, τὰ πλήθη ἄπραγος θωρῶ,
σκοπὸ ν’ ἀξιωθῶ ζητάω κι’ οὐδεὶς νὰ μ’ ἀντρειώνῃ.

Πέρ’ ἀπὸ βίου φάλαγγες κι’ ἄγρια φουσσᾶτα τῆς ζωῆς,
τὸν μαῦρο ἱππότην ἀγροικῶ, ζυγώνει με καθάρια.
Σφίγγω λαβή, δὲν ἀνασπῶ, δὲν εἶμαι πειὰ πολεμιστής,
κι’ ὅλα τὰ νιώθω μάταια, λιμαρισμένα ζάρια.
Τὴν ἡσυχία νείρομαι, γυρεύω ἀνάβρες τῆς σιωπῆς,
τὴν πρᾶξι ξαρματώθηκα κειμήλιον στὰ ἑρμάρια.


Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2025

Ἀνέκδοτον ἐμφυλίου πολέμου (Ἡ φωτογραφία)

Ἀνέκδοτον ἐμφυλίου πολέμου
(Ἡ φωτογραφία)

σϞζ΄

«Καβαλλαρία χωριανοί! Φτάνουν γιὰ ζῳοκλοπές!»,
πορτοπαράθυρα σφαλνοῦν, οἱ ῥοῦγες ἐρημῶσαν·
ἀρματωμένοι ἐκάλπασαν καὶ τὸ χωριὸν περζῶσαν,
τ’ ἀγέριν στοιχειακὸ φυσᾷ, πεταλοκροῦν ὁπλές.

Στὲς γειτονιὲς ἐσκόρπισαν, ψάχνουν κοττέτσια, αὐλές,
ν’ ἁρπάξουν τὰ πουλερικά, τὰ ζωντανὰ νὰ κλέψουν,
κροτάει τουφέκι ἀδέσποτον, κόκκινοι μὴν θαῤῥέψουν,
μὰ ποῦ ’ναι ζῷα κι’ ἄνθρωποι, ποῦ εἶν’ οἱ φαμελιές;

Στῆς ὥρηας Κάτω Ἀγόριανης τὸν πάνω μαχαλλά,
ὅπου τὸ κάστρο ἐδέσποζε, τὸν κάμπον πέρα ἐθώρει,
γεῖς καβαλλάρης φτέρνισεν κι’ ὑπάγει τὸ ἀνηφόρι,
κοντοκρατεῖ τὸν μαῦρο του, βιγλίζει ἀπ’ τ’ ἁψηλά.

Τοὺς εἶδεν, ζῷα κι’ ἄνθρωποι, κι’ ὁμάδι εἶχαν κρυφτῆ,
διαβῆκαν στὸν θεσσαλικό, τὸ βιὸς νὰ φυγαδέψουν·
τοὺς ἄντρες γοργομάζωξεν, χυθῆκαν νὰ κουρσέψουν,
μὲ τ’ ἄλογ’ ἄγρια τοὺς γυρνοῦν, γίνη χλαπαταγή.

Ξεπέζεψαν κι’ ἐῤῥίχτηκαν, πιάνουν πουλερικά,
κόττες σκορποῦν ἀλλόφρονες, ξοπίσω τὲς μαζεύουν,
στὲς σέλλες ἁρμαθιάζουν τες, τὰ ζῷα τοὺς δυσκολεύουν,
κι’ οἱ χωρικοί, ἀνήμποροι, θωροῦσαν τὴν κλεψιά.

Κοράσι στέκει ἀναμεσίς, θά ’ταν πέντε χρονῶν,
τὸν ποὺ προστάζει ἐκοίταζεν, εἰς τ’ ἄρματα ζωσμένον,
μαλλιὰ μακριὰ κι’ ἀνάκατα, χειμαῤῥιασμένο γένειον·
τ’ ἄλογα καταφόρτωσαν, φεύγουν μὲ κουρνιαχτόν…

Κείν’ ἡ εἰκὼν τῆς γράφτηκεν, τυπώθη στὸ μυαλό,
ζῇ ὡς ὄναρ, δὲν ξεθώριασεν, κι’ ἀκόμη τὸ θυμᾶται,
κι’ ὅταν φορὲς ἀνιστορῇ κι’ ἐτοῦτον μὲ διηγᾶται,
καφὲ μαζὶ ποὺ πίνομε καὶ λέει γιὰ τὸ χωριό.

Φωτογραφίες ἐγύρεψα στὸ δίκτυο νὰ τῆς βρῶ,
τὸν καβαλλάρην ἔδειξα, παρατηρεῖ τον ὥρα.
«Λὲς χρόνια δὲν ἐπέρασαν, σὰν νὰ τὸν βλέπω τώρα!
Ὁ καπετάνιος ἤτανε ποὺ εἶδα παιδὶ μικρό».

«Μάννα» τῆς λέω «ἔζησες σπαγγέττι γουέστερν κεῖ».
«Ἔζησα, πῶς δὲν ἔζησα», γελῶντας μ’ ἀπαντάει.
«Μόνον αὐτά; Βομβαρδισμό, κι’ ὁ κόσμος νὰ χαλάῃ.
Σεῖς τέτοια νὰ μὴν ζήσετε, καιρὸς μὴν ξαναρθῇ».

Στὸ κάστρον ὅταν ἔβρεχε ξέβραζεν εἰς τὸν δρόμον
νομίσματα ποὺ ἔκοψαν οἱ ἀρχαῖοι Ἐκκαρεῖς·
παίγνιον ἦσαν τῶν παιδιῶν κι’ ἀξίας λὲν μικρῆς·
στὴν Ἀχαΐα Φθιώτιδα τῶν πάλαι Μυρμιδόνων.


Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2025

1211 – Ἐν μονῇ Ὑακίνθου

1211 – Ἐν μονῇ Ὑακίνθου

σϞϚ΄

Τὰ σκότη φέρνουν νέφη ἐρμιᾶς, ἀπελπισία βρέχουν,
ἀλήθεια ἡ ἄβυσσος βροντᾷ κι’ ἡ νύχτα ῥητορεύει,
δαχτυλοδείχνει ἡ σιωπὴ καὶ κρίνει καὶ δικάζει.
Κάθεται εἰς τὸ φτωχὸ κελλί, μελισσοκέρι φέγγει,
στέκει τὸ φῶς του σύνορον κι’ ὁρίζει τ’ ἀκρογκρέμι·
δῶθε στὸ ἑδώλιο πάντερμος, τῶν ἥσκιων κεῖθε οἱ θρόνοι,
δημηγοροῦν, καταλαλοῦν, αἰτιάζουν κι’ ἀγορεύουν,
καμώματά του μαρτυροῦν, πράξεις του μνημονεύουν.
Δίχως μετάνοιες ἀπαντᾷ, τὰ δίκηα του κηρύττει,
πάλι ἐρωτοῦν ὁλονυχτίς, μήτε κι’ ἐν ὕπνῳ παύουν,
γένοντ’ ὀνειροφαντασιὲς κι’ ἔργα του παρασταίνουν.
Συνωμοσίες, γδικιωμοί, τυφλώσεις, προδοσίες,
σπατάλες, φόροι, φονικά, ἧττες βαρειές, δειλίες,
περιπλανήσεις, μηχανές, κι’ ἀνόσιες συμμαχίες.
Ὅλα τ’ ἀρνιέται, ἀντιλογεῖ, τὲς σκιὲς ἀποστομώνει,
«Ἡ βασιλεία τ’ ἀπαίτησεν, οἱ ἐχθροὶ τὰ προκαλέσαν,
πάλεψ’ ἀνάντια στοὺς καιροὺς κι’ οἱ γενεὲς ἂς κρίνουν».
Εἶναι φορὲς περιπατεῖ, θωρεῖ τοὺς καλογέρους,
παράξενους νομίζει τους, πῶς ζοῦν, πῶς ἡσυχάζουν·
τὸ κομποσκοίνι των μετροῦν τὲς προσευχὲς ὡς λέγουν,
οὗτος τὰ μεγαλεῖα κλαίει, δόξ’ ἀριθμεῖ χαμένη,
κι’ ἔνδον, μήτε τ’ ὁμολογεῖ, προσμένει γιὰ εὐκαιρία.
Ἔτσι περνᾷ τὸν χρόνο του, τὲς ὑστερνές του ἡμέρες,
στοῦ Ὑακίνθου τὴν μονὴ ποὺ ὁ ῥῆγας ἔκλεισέ τον,
ὁ κὺρ Ἀλέξιος Ἄγγελος ποὺ Κομνηνὸς βαπτίσθη.
Εἷς φόβος μὸν στοιχειώνει τον, εἷς τρόμος τὸν περζώνει:
Εἰς κάποια εἰκόνα, μιὰ γωνιά, στὴν ἐκκλησιά, στὸν κῆπο,
στοὺς λόγους ἅγιου γέροντος, στῶν ἀστεριῶν τὸ λάμπος,
στοῦ νοῦ τὴν γνώριμη φωνή, μὲς στῆς καρδιᾶς τὰ βύθη,
Ἐκεῖνος αἴφνης μὴν φανῇ, Κεῖνον μὴν ἀπαντήσῃ,
Κεῖνος «Ἀλέξιε» μὴν εἰπῇ…


Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2025

1211 – Τὸ ἀντροκάλιον τοῦ Καϋχοσρόη εἰς τὸν Θεόδωρον Λάσκαρι

1211 – Τὸ ἀντροκάλιον τοῦ Καϋχοσρόη εἰς τὸν Θεόδωρον Λάσκαρι

σϞε΄

«Ὦ Νίκη, διὰ τοὺς Ἕλληνας
στεφάνους πλέξε· ἀλλ᾿ ὄχι
’σὰν ’κείνους ’ποὺ χαρίζεις
εἰς βασιλέα κενόδοξον
αἱματοπότην·»
Ἀνδρέας Κάλβος, Εἰς τὴν Νίκην.

Ὁ Καϋχοσρόης κόνιαλης, σουλτᾶνος τῶν Σελτζούκων,
Ῥωμαίων χώρα ὀρέγεται, πόλεμον ἐβουλήθη.
Συνάζει ἀσκέρια πληθερά, μυριάδες δυὸ περίττου,
πεζούρα, καβαλλάρηδες καὶ τειχοκαταπέλτες,
τὸν κὺρ Ἀλέξιον Ἄγγελο συναφορμὴ πολέμου.
Μαντατοφόρους ἔπεμψε, μηνάει τοῦ Θεοδώρου,
τὸ βασιλεύειν ν’ ἀρνηθῇ κι’ ἀνόμως τὸ κατέχει,
καὶ Τουρκομάνους ἀμολνᾷ, τὴν χώρα διαγουμίζουν.
Στὴν Ἀντιόχεια κινάει, στὸ κάστρον τοῦ Μαιάνδρου,
μὲ σφίγξι περιζώνει την ἵνα τὸν προσκυνήσῃ,
κι’ ἡ Φιλαδέλφεια σὰν παρθῇ τὴν Νίκαια νὰ πατήσῃ.
Συνάζει κι’ ὁ Θεόδωρος τῆς Νίκαιας τὸ φουσσᾶτον,
τοὺς μισταρκοὺς Λατινικούς, ἱππότες ὀχτακόσιοι,
ὅτι εἰς αὐτὸν ἐῤῥόγεψαν τοῦ πάπα ἀφωρεσμένοι,
καὶ τῶν Ῥωμαίων τὸν ἀνθόν, ἄντρες χίλιοι διακόσιοι,
κι’ ὡσὰν πετρίτης πέταξεν, τὸν Καϋχοσρόη νὰ σμείξῃ.
Σπεύδουν καὶ ὀρδινιάζονται κι’ ἀντικρυστὰ ταχθῆκαν,
κι’ ὁ Καϋχοσρόης ἐμέτρει τους, πόλεμον δὲν ἐκίνει,
Λάσκαρις ἦτο ἀκράτητος, τοὺς φραγκοϊππότας στέλνει.
Χυθῆκαν κῦμα σιδηροῦν, κοντάρια ἐχαμηλῶσαν,
μαῦροι πεταλοκροῦν τὴ γῆς, κοσκινισμένη ἀφήνουν,
κι’ ἀπανωπέφτουν στὴν Τουρκιὰ καὶ τοὺς ζυγοὺς σκορπίζουν.
Στὸ ἔμπα πλήθια ἔκοψαν, στὸ ἔβγ’ ἄμετρους κόβουν,
τρίτον γυρίζουν πέρασμα κι’ οἱ Τοῦρκοι ἐκύκλωσάν τους.
Ἔρμα ληοντάρια μάχονται ποὺ ὑαινῶν ἀγέλες ζώνουν,
σκοτώνουν καὶ δὲν σώνονται, σώνονται ὡς τοὺς σκοτώνουν.
Καὶ οἱ Ῥωμαῖοι ἐχύθηκαν, κοντάρια ἐχαμηλῶσαν,
οἱ μαῦροι των λαφροπατοῦν, ἀφρὸς ποὺ ῥέει στὸ κῦμα,
καὶ πλέκονται μὲ τὴν Τουρκιά, τὰ γαίματα ῥαντίζουν.
Σκουτάρι’ ἀλληλοσπρώχνονται κι’ οἱ μαῦροι ἀγριοφρουμάζουν,
σπαθιὰ σπαθίζουν, λόγχες κροῦν, χαντζάρες χαντζαρώνουν,
σκοτώνουν καὶ δὲν σώνονται, σώνονται ὡς τοὺς σκοτώνουν.
Εἶδεν ὁ κὺρ Θεόδωρος κι’ ἐν τάξει τοὺς τραβάει,
τοὺς ἐσωθῆκαν δέχεται, μ’ ὀλίγους πολεμάει.
Καβάλλα κι’ ὁ σουλτᾶνος πάει στὸ θηόρατον φαρί του,
ποὺ ἦτο σὰν πύργος ἁψηλόν, φίλους κι’ ὀχτροὺς ἡσκιάζει,
κι’ ἐγύρευεν τὸν βασιληά, νὰ τὸν ἀντροκαλέσῃ.
Τὸ λάβαρόν του ἐγνώρισεν, φτερνίζει τὴν φοράδα,
κι’ ὁρμᾷ, στοιχειὸ κατάφραχτον, καὶ λόγια τέτοια κράζει:
«Θωρεῖς το τὸ ἀσκέριν σου ὁλοῦθε ὅπου νικιέται;
Βγές, Ῥῆγα, νὰ παλεύωμεν κι’ ἡ ἀμάχη νὰ τελέψῃ.
Ἡ Ῥωμανία ἐπέρασεν, στανιὸ πειὰ δὲν βαστιέται,
νῦν ἦρτεν τῆς Τουρκιᾶς καιρὸς τὸν κόσμο ν’ αὐθεντέψῃ.
Καὶ δέξου τὸ κισμέτι σας, σ’ ἐμᾶς τοῦ Ἀλλὰχ τὸ χέρι·
κουφάρια κεῖστε σὺ κι’ αὐτή, λάβετε τὸ χαμπέρι».
Στράφη ἀνάντια ὁ Λάσκαρις κι’ ἐφτέρνισεν τὸν μαῦρον,
κι’ ὡς τὸν κοντεύει κι’ ἤκουσεν ἐτοῦτα τοῦ ἀποκρίθη:
«Μὲ λύκους στέπας δύνεσαι κόσμους νὰ κυβερνήσῃς;
Πνέμμα καὶ ὕλη ὁ ἄνθρωπος, ἀητὸς μὲ δυὸ κεφάλια.
Ἡ θνητουριὰ τὰ δυὸ διψᾷ, σὺ γαῖμα θὰ ποτίσῃς,
τὴν οἰκουμένη ἐπέταξες χαλάλι στὰ καρτάλια.
Κι’ ἡ Ῥωμηοσύνη δὲν περνᾷ κι’ ἔν’ τοῦ Χριστοῦ βασίλειον,
κάτω ἀπ’ τὸν ἥλιο ἁπλώνεται μὰ ζῇ ὑπὸ τὴν Τρισήλιον».
Ἐζύγωσαν νὰ χτυπηθοῦν, προφταίνει ὁ σουλτᾶνος,
βαρὺ βαρδούκι ἐσήκωσεν, τοῦ ῥῆγα κατεβάζει,
κι’ ηὗρε κασσίδιν ἡ ξυλιὰ κι’ ἀπ’ τ’ ἄλογόν του πέφτει,
χαμαὶ στὲς λάσπες κύλησεν, σκοτείνια τὸν τυλίγει.
Στρέφει ὁ σουλτᾶνος τὸ φαρὶ καὶ τοὺς πλησίους προστάζει,
καὶ λέγει ὡσὰν νὰ ἔφτυνεν «Ἐδαῦτον ἁλυσῶστε»·
θρίαμβος καίει τὰ ὀμμάτια του ὡς πῦρ ποὺ καίει τὸ δάσος,
παννὶ μὲ οὔριον ἄνεμον τὰ στήθια του ἐφουσκῶναν.
Ἀντρειώθη ὁ ῥῆγας Λάσκαρις, ἦρθεν στὰ συγκαλά του,
ἠγέρθη ἐκ τὴν λασπουριὰ καὶ σύρνει τὸ σπαθίν του,
μὲ χέρια δυὸ τὸ ἐφούχτωσεν κι’ ἐῤῥίχθη τοῦ σουλτάνου,
χτυπᾷ μὲ ῥώμη περισσή, τοῦ ἀλόγου κρούει τὰ πόδια·
κι’ ὡς ὅντες τρεμοσειέται ἡ γῆς, τραντάζ’ οἶκον πανώρηο,
καὶ σύγκορμος χαμοβροντᾷ, σκορπάει πέτρα καὶ σκόνη,
ὅμοια ἐσωριάστη τὸ φαρίν, ὁμοῦ κι’ ὁ καβαλλάρης.
Δεύτερην ἔδωκεν σπαθιά, τὴν κεφαλὴ τοῦ κόβει,
ξιφάρι ἁρπάχνει κονταριοῦ κι’ ἀπάνω τὴν καρφώνει,
καὶ τὸ κοντάριν ὕψωσεν, οἱ ὀχτροὶ νὰ τὸ βιγλίσουν.
Κι’ ὡς ὁ Περσεὺς τὴν κεφαλὴν τῆς Μέδουσας ἀνέσπα
κι’ εἰς τοὺς ὀχτροὺς ἀντέστρεφεν, εὐθὺς λίθοι ἀπομέναν,
οὕτως οἱ Τοῦρκοι ἐπέτρωσαν κι’ οἱ Πέρσες μαρμαρῶσαν.
Οἱ δὲ Ῥωμαῖοι ἐκραύγασαν, πολλὰ πάλι ἀντρειωθῆκαν,
κι’ ἂς λαβωμένοι, ἐτάχθησαν, κι’ ἂς λιγοστοί, ἐχυθῆκαν,
κι’ ἀπανωπέφτουν στὴν Τουρκιὰ κι’ ἐπῆραν τους φαλάγγι.
Κουφάρια ὁ τόπος γιόμισεν καὶ βαρυπληγωμένους,
θρήνους, σφαγῆς πνιχτὲς φωνὲς καὶ ῥόγχους τοῦ θανάτου,
καντάρια ἱδρῶταν ἤπιε ἡ γῆς, μὲ γαίματα ἐζυμώθη.
Κουρσέψαν τὸ στρατόπεδον ποὺ οἱ Τοῦρκοι ἀπλικεῦαν,
σωρειὲς στοιβιάζουν λάφυρα καὶ σκλάβους ἁρμαθιάζουν,
εὐγενικοὺς καὶ ταπεινούς, στρατιῶτες, κεφαλᾶδες,
τὸν κὺρ Ἀλέξιον Ἄγγελο, τὸν πενθερὸ τοῦ ῥῆγα,
τὸν πάλαι βασιλέα των, νῦν τουρκοπωλημένον.
Τὰ καστροπόρτια τοῦ ἄνοιξαν οἱ Ἀντιοχεῖς καὶ διέβη,
τὸν νικητὴν ἐδέχθησαν, τῆς πόλεως τὸν σωτῆρα,
στὲς ἐκκλησιὲς δοξολογοῦν, στὲς ῥοῦγες λιτανεύουν,
κρασοκερνοῦν στὰ καπηλειά, στὰ δεῖπνα ἐπαινοῦν τον.
Συγχαίρου οἱ ξένοι εἰς τὰ ὀμπρός, πίσω κρυφοφοβοῦνται,
καὶ πίστιν εἰς τὸν βασιληὰ δηλώνουν οἱ Ῥωμαῖοι.
Ἤγουν ὁ δρόμος στρώθηκεν κι’ ἡ μοῖρα ἐκαναλίσθη
νὰ πέσ’ ἡ Φραγκοβενετιά, νὰ λυτρωθῇ ἡ Πόλις.

Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2025

1211 – Εἰς τὴν φοράδα τοῦ Καϋχοσρόη

1211 – Εἰς τὴν φοράδα τοῦ Καϋχοσρόη

σϞδ΄

Ἐμὲ ὁ σουλτᾶνος Καϋχοσρόης στὴν Ἀντιόχεια ὡδήγει,
κι’ ἤμην φαρὶ τρισαψηλόν, ἐθώρουν με κι’ ἐτρέμαν.
Θεόδωρος ὁ Λάσκαρις στὰ πόδια ἐσπάθισέν με,
κι’ ἐκρήμνισα τὸν κύρη μου, τὴν κεφαλή του ἐπῆρεν,
δαμάσθ’ ἡ ἀλαζόνεια του ποὺ ὡσὰν βουνὶ ὠρθωνότουν.
Πειὰ τοὺς πολέμους γλύτωσα κι’ ἀνθρώπων τὲς τυράγνιες,
καὶ χαίρομ’ ἀκαπίστρωτη, σ’ ἁπλάδες δρέμω τοῦ ᾅδη,
μ’ ἄλλ’ ἄτια ὁμάδι εὐφραίνομαι, καλπάζω, τριποδίζω,
σφερδουκλολείβαδα βοσκῶ, γαλήνια χρεμετίζω.
 

Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2025

Εἰς τὸν ὀχτρὸν τῆς ἔγνοιας

Εἰς τὸν ὀχτρὸν τῆς ἔγνοιας

σϞγ΄

Ἔγνοιες αὐγὴ ἀρματώνονται κι’ ὁλημερὶς στρατεύουν,
πόλεμο ἀπόγιομα βαστοῦν, κάστρη πατοῦν τὸ γέρμα,
βράδυ ἀρμενίζουν κάτεργα κι’ ὁλονυχτὶς κουρσεύουν.
«Ἔγνοιες, ὀχτρὸν δὲν σκιάζεστε; Θάνατον δὲν φοβεῖσθε;»
«Ἕναν ὀχτρὸν φοβούμαστε καὶ μιὰ μᾶς τρώγει ἔγνοια:
Μὴν σᾶς βαρυγκωμήσουμε, μὴν πολυφορτωθῆτε,  
τ’ ἀβάσταγα τινάξετε κι’ ἀνέγνοιαστοι γενῆτε».

Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2025

Τοῦ Σουρᾶ

Τοῦ Σουρᾶ

σϞβ΄

Ἀλί! Ὁ Σουράς! Τί συνταγή! Τῶν γεύσεων θεία χάρις!
Πλάτην ἀρνιοῦ διὰ γέμισιν ν’ ἀνοίξῃ ὁ μακελλάρης.
Ῥύζι, ἄνηθο, συκωταριά, σταφίδα, κρεμμυδάκι,
κι’ ὁ φοῦρνος ν’ ἀργολειώνῃ τα ὡς τὴν καρδιὰ μεράκι.
Φέρτε καὶ οὖζο εὐωδιαστὸν κι’ οἱ σοῦβλες δὲν φτουρᾶνε·
σμυρναίϊκα παῖξτε πένθιμα κι’ Ἀνάστασιν γλεντᾶμε.

Κυριακή 23 Νοεμβρίου 2025

My Grandmother’s Love Letters


 









Ποίημα τοῦ Χάρολντ Χὰρτ Κρέην

Ἀστέρια
δὲν ἔχει ἀπόψε
πλὴν ἐκείνων τῆς μνήμης.
Πόσ’ ὅμως περιθώριο γιὰ μνήμη νὰ ὑπάρχῃ
στὸ χαλαρὸ περίζωμα βροχῆς ἁπαλῆς.

Ὑπάρχει περιθώριο ἀκόμη ἀρκετὸ
γιὰ τὶς ἐπιστολὲς τῆς μητρὸς τῆς μητέρας μου,
Ἐλίζαμπεθ,
ὅπου ἔχουν στριμωχθῆ γιὰ τόσον καιρὸ
σὲ μιὰ γωνιὰ τῆς ὀροφῆς
κι’ ἔχουνε γίνη καστανὲς καὶ μαλακές,
καὶ εὐπαθεῖς νὰ λειώσουνε σὰν χιόνι.

Πάνω στὸ μεγαλεῖο ἑνὸς τέτοιου χώρου
τὰ πατήματα πρέπει νὰ εἶν’ ἐλαφρά.
Ἀπ’ ἄσπρη τρίχ’ ἀόρατην ὅλος κρεμιέτ’ ὣς πέρα.
Τρέμει ὡς σημύδας τὰ κλωνιὰ ποὺ ὑφαίνουν τὸν ἀέρα.

Κι’ ἀναρωτιέμαι:


«Εἶναι τὰ δάχτυλά σου ἀρκετὰ μακριὰ νὰ παίξουν
πλῆκτρα παληὰ ποὺ ἔμειναν μόνον ἠχώ;
Εἶναι ἡ σιωπὴ ἀρκετὰ δυνατὴ
τὴν μουσικὴ νὰ μεταφέρῃ πίσω στὴν πηγή της
καὶ ἀπὸ κεῖ σ’ ἐσένα πάλι
σάμπως καὶ σ’ ἐκείνη;»

Ὡστόσο τὴν γιαγιά μου ἂν τὸ χέρι μου ὡδηγοῦσε
μέσ’ ἀπὸ πράγματα πολλὰ δὲν θὰ τὰ ἐννοοῦσε·
κι’ ἔτσι σκοντάφτω. Κι’ ἡ βροχὴ στὴν στέγη ἐξακολουθεῖ
μὲ τέτοιον ἦχο θαῤῥεῖς τρυφεροῦ συμπονετικοῦ γέλιου.

Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2025

Song (When i am dead my dearest)












Ποίημα τῆς Κριστίνα Τζωρτζίνα Ροσσέτι


Ὅταν θά ’μαι νεκρή, μονάκριβέ μου,
μὴν πῇς γιὰ ἐμὲ τραγούδια θλιβερά·
στὴν κεφαλή μου ῥόϊδα μὴν φυτέψῃς,
μήτε καὶ κυπαρίσσια ἡσκιερά:
Νά ’σαι χλωρὸ χορτάρι ἀπάνωθέ μου
ὑγρὸ μ’ ἁπαλοβρόχια καὶ δροσιές·
κι’ ἂν τὸ ἐπιθυμῇς, τὴν μνήμη κράτα,
κι’ ἂν τὸ ἐπιθυμῇς, τὴν λήθη πιές.

Ὅτι τοὺς ἥσκιους δὲν θὰ ἀντικρύζω,
ὅτι δὲν θὰ αἰσθάνομαι βροχή·
ὅτι δὲν θ’ ἀγροικῶ τὸ ἀηδονάκι
ὥρα νὰ κελαηδᾷ, σὰν νὰ πονῇ:
Κι’ ὡς θὰ ὀνειροβαδίζω στὸ λυκόφως
ποὺ αὐγὴ δὲν ἔχει κι’ οὔτε νυχτωμό,
τυχαῖα ἴσως μνήμη ν’ ἀνασύρω,
κι’ ἴσως τυχαῖα ν’ ἀπολησμονῶ
.


Πίνακας: Dante Gabriel Rossetti