Ἐν τῇ ἐρήμῳ

Ἐν τῇ ἐρήμῳ

τβ΄

Ἤμην πάλαι εἰς ἔρημον, παντέρημος βαδίζων,

ἐπάτουν ἄμμ’ ὁλόκαυστην, πῦρ ὕπερθεν μὲ ῥαίνει,
ζητῶν δρόσον ὀάσεως τὴν δίψαν ἵνα παύσω.
Αἴφνης ἠγέρθη ἀὴρ ταχύς, δι’ ἀγρίας βοῆς ἐφύσων,
κι’ ἐγένετο ἀμμοθύελλα ἣ ἐῤῥάπιζέν με ὁλόθεν,
ἡ θανατοβολὴ τὸν νοῦν, ἡ ἀμμοβολὴ τὸ σῶμα.

Μέγα ηὗρον λίθον, Κύριε, ὀπίσω αὐτοῦ ἐκρύφθην,
τῷ ἐνδύματί μου καλυφθείς, ὡσεὶ μεταξοσκώληξ,
καὶ ἄνους ἐν κόσμῳ ἐρυθρῷ ἤλπιζον ὑπομένων.
Κονιορτὸς ἐγέννησεν μορφὰς καὶ ἠπάτησάν με,
βοὴ ὡμίλησεν φωνὰς καὶ κατεμάγευσάν με,
πολλάκις τότε ἡμάρτανον τὸν λίθο ἐγκαταλείπων.

Φεῦ, τύφλωσις, ῥαπίσματα, πτῶσις, πάλιν ὀπίσω.
Σὺ ἤγειρας τὴν θύελλαν, Σὺ ἔδωκάς μοι λίθον.
Ἐν τῇ ἐρήμῳ ἔρημος, κενόν, οὐδὲν περιέχει,
ἄνυδρος τόπος τοῦ Ἐγώ, τί ἐκεῖ εὑρεῖν ἐζήτουν;
Ἀπάτας; Ἄμμ’ ὁλόκαυστην; Πῦρ κατακαῖον; Δίψαν;
Πίστεως δός μοι, ὁ θεός, πόλιν τετειχισμένην.