Ὃς ἐξ οὐρανοῦ ὠνομάσθης (Τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος)

Ὃς ἐξ οὐρανοῦ ὠνομάσθης
(Τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος)

τϚ΄

Χαῖρε, Νικομηδείας ὑγιέ, Εὐβούλης κι’ Εὐστοργίου!
Δυὸ κόσμους ὁ ἔνδον ἥρμοσας, θύραθεν μετὰ θείου·
Σοφός, ὡραῖος τῷ σώματι, φίλος Χριστοῦ ἐν καρδίᾳ.
Καρδία ἣ ἅπαντας χωρεῖ, χεὶρ ἣ ἅπαντας ἰατρεύει,
πένητας κι’ ἀνημπόρετους καὶ ἀῤῥωστολαβωμένους,
ψυχὴ χρυσαναβλύζουσα κι’ ἀνάργυρε ὣς τὰ βένθη.

Ὑπὸ ἐχίδνης νεκρωθὲν ἀνέστησας παιδίον,
εἰς δὲ τυφλὸν ἔδωκας φῶς καὶ ὠφέλησας μυρίους,
κι’ ἔλαβες φθόνου ἀνταμοιβὴν κι’ εἰς τὸ μαρτύριον ἦλθες.
Ὅλα διὰ τὴν τερψίμβροτον ἀγάπην τῆς Τριάδος.
Κι’ ὁ οὐρανὸς ἐβόησεν κι’ ἐξ οὐρανοῦ ὠνομάσθης,
πρὶν Παντολέων καλούμενος ἐκλήθης Παντελεήμων.

Ἔῤῥευσεν γάλα ἐκ τοῦ λαιμοῦ ὡς ἀπεκεφαλίσθης,
κι’ ἡ ἐλαία ὅπου σ’ ἔδεσαν ἐβλάστησεν, καρπίζει·
ἂν ῥέῃ ἁγνότης ἐκ ψυχῆς τὸ θεῖον καρποὺς δωρίζει.
Ἀμῦντορ, ἀγαθοεργέ, ἰατρέ, πρόμαχε, ἀκέστορ,
τοὺς κατ’ εἰκόνα βοήθησον καὶ ἀπὸ τῆς νόσου σῶσον
καὶ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, τοῦ τόπου μου ὁ βιγλάτωρ.

Ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρῖτις (Τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς)

Ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρῖτις
(Τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς)

τε΄

Κι’ ἦλθες εἰς φρέαρ, ἡ Ψυχή, νηὸν ὕδωρ ἵν’ ἀντλήσῃς,
ἔλαμπ’ ὁ ἥλιος ὕπερθεν ὅτι ὥρα ἦτον ἡ ἕκτη,
κι’ Ἐκεῖνος ὅπου ἔσμειξας «Δός μοι πιεῖν» σὲ ᾐτήθη.
Κι’ ἤρχισε ὁ Λόγος τ’ ὁμιλεῖν, διὰ ζῶν νὰ λέγῃ ὕδωρ,
τὸ γλυκοπίνεις κι’ οὐ διψῇς κι’ ἐντός σου ἀεὶ ἀναβλύζει,
κι’ ἐλεύκανε ἄῤῥητος ἐλπὶς τ’ ἀσβολερά σου στήθη.

Πέντε συζύγους ἔζησας κι’ ἄνομον ἕκτον εἶχες,
πέντ’ ἐποχὰς ἐβάδισας, Ψυχή, ἀπὸ παραδείσου,
καιροὺς ἀκάρπους Χάριτος κι’ ἀγόνους Δικαιοσύνης.
Κι’ ἔγνως πλέον τὸν Πλάστην σου, ὁδόν, ζωήν, ἀλήθειαν,
καὶ ὑπὲρ Χριστοῦ ἐκήρυξας καὶ Φωτεινὴ ἐβαπτίσθης,
κι’ ἐφώλευσ’ Ἅγιον Πνεῦμα ἐν σοὶ κι’ ἐγένου ὡς ἀρχῆθεν.

Κι’ ἦλθες εἰς δίκην, ἡ Ψυχή, ἐνώπιον κοσμαρχόντων,
καὶ ὑπέστης τὰ μαρτύρια, τὸν Κύριον οὐκ ἠρνήθης,
διὸ τὸ σῶμα ἐφόνευσαν κι’ ἐν ἀειζωίᾳ ἐχύθης.
Κεῖ ἀεινῦν φέγγεις ὁλόφωτος, κεῖ ἀεινῦν ἄσπιλος λάμπεις,
κεῖ εἶσαι ὡς σ’ ἐποίησεν ὁ Κτίστης σου νὰ ὑπάρξῃς,
πτωχὴ τοῦ ἀνθρώπου σὺ Ψυχή, γῆς κι’ οὐρανοῦ ὁ ἀκρίτης.