Ψαλμὸς

 Ψαλμὸς

τη΄

Παρεφέρθην, Κύριε, παρεφέρθην· Σὲ ἐλησμόνησα, Κύριε, Σὲ ἐλησμόνησα· ἀπεμακρύνθην, Χριστέ, ἀπεμακρύνθην. Κλαίω ἐν μέσῳ νυκτὸς ὀλοφυρόμενος, μισῶν τὸν ἑαυτόν μου, πότε μετὰ δακρύων φλεγομένων, πότε ἐν σιωπῇ στεγνός, ὡσεὶ κόραξ παντέρημος ὑπὸ νεφελοσκεπῆ καὶ ἄναστρον οὐρανόν. Καὶ ἐχθαίρω αὐτόν, ὅτι αἱ πράξεις μου ἀκατάποτοι καὶ ἄχθος ἐπιστήθιον καθήλωσάν με. Ἡ κρίσις ἀβάστακτη, ἄλλ’ ἐγένετο καὶ πλέον γέγραπται, ὁ δὲ καιρὸς ἀνεπίστρεπτος. Προσεύχομαι καὶ δέομαι ὁ μετανοῶν καὶ ἐν θλίψει ἀνακαλῶν πόσοι χρόνοι ἐστραγγίσθησαν ῥεύσαντες μακριά Σου, ὕδατα ἐν πίθῳ Δαναΐδων. Διὸ ἄξιος λυπήσεως εἶμαι, Κύριε, καὶ κατὰ πάντα τρισανάξιος. Ὅτι τίς δύναται νὰ ζῇ ἄνευ τῆς Ζωῆς; Τίς δύναται νὰ βαδίζῃ ἐκεῖ ὅπου ἡ Ὁδὸς δὲν ἐστρώθη; Καὶ πῶς νὰ εὑρεθῇ ἐνώπιον τοῦ ὑψίστου μελάθρου τῆς Ἀληθείας; Καὶ τίνος θύρας τὸ ῥόπτρον νὰ κρούσῃ; Ὅμως ἐκάλεσάς με πλησίον Σου, Κύριε, ἰσχυρῶς ἐν ἐγκάτοις αἰσθάνομαι. Λαλεῖ φεγγοβολοῦσα εἰς τὰ βένθη τῆς καρδίας μου ἡ ζωοδότειρα αὐδή Σου ὡσεὶ ἀστραπόβροντα εἰς νύκτα ἐρήμου. Προσμένω τὸ ἀτελεύτητον καὶ ἀεὶ ἀναβλύζον ἔλεός Σου ὡς ὑετόν, ἵνα βλαστήσῃ ἐπὶ τοῦ ἀγόνου χόου τῆς ψυχῆς μου τὸ ῥωμαλέον δενδρύλλιο τῆς ἐλπίδος. Ὅτι Σὺ ὁ Ἥρως μου, Σὺ ὁ Ἄναξ μου, Σὺ ὁ Φίλος μου, Σὺ ὁ Πατήρ μου, Σὺ ὁ Θεός μου. Μή, Κύριε, ἀφήσῃς ἐμὲ τὸν ἀνευλαβῆ καὶ ὀκνηρόν, τὸν ὑπὸ ὑπερηφανείας κρημνισθέντα καὶ ὑπὸ πάσης ἁμαρτίας καταπατηθέντα, ἐρείπιον ἀνεμόδαρτον τοῦ κατ’ εἰκόνος κλέους Σου. Ὄχι δὲν θὰ εἴπω, Κύριε, ὄχι μὴ εἴπῃς. Τὴν χείρα μου τείνω καὶ λάβε αὐτὴν ἵνα ἐγείρῃς με τὸν ἡμίνεκρον, ὥστε νὰ ἀτενίζω ἀείποτε τὸ ἀρχαῖον καὶ νῦν καὶ ἀεὶ Κάλλος Σου. Οὑτωσὶ θὰ ζήσω, Χριστέ, ὑπὸ τὸν ἄκτιστον Ἥλιόν Σου· τοῦ Ἅϊδου ἔξω.

Τοῦ Ἁγίου Ἀγγέλου

Τοῦ Ἁγίου Ἀγγέλου

τζ΄

Ἅγιε Ἄγγελέ μου, σὺ ὂν ὑπακοῆς, ἐγὼ ἁμαρτίας.
Τὸν βίον νὰ φυλάττῃς, ἐμοῦ τοῦ ταπεινοῦ, Κύριος προστάζει.
Διὸ βλέπουσι χρόνῳ, πᾶν αἶσχος θλιβερόν, τὰ ὀμμάτιά σου:
Κείμενο ἐν βορβόρῳ, τὸ τέκνον τοῦ Θεοῦ, πλάσμα κατ’ εἰκόνα·
ἐν κύκλῳ νὰ γελῶσι, μετὰ χλεύης στυγνῆς, οἱ ἐκπεπτωκότες,
νὰ κράζωσί σε «Γέρας! Τοιοῦτο μὴ χαθῇ», σὺ δὲ δακρύζεις.          

Ἅγιε Ἄγγελέ μου, εἶδες ἄχρι τοῦ νῦν, σμήνη ἐρεβώδη.
Μελίσσιν αἱ ἁμαρτίαι, κυψέλας δνοφερὰς ἀβύσσων κενοῦσι,
πρὸς τὴν ψυχὴν πετῶσι, μετὰ ὀρυμαγδοῦ, καὶ κτίζουσιν οἶκον. 
Εἰς ῥυπαρὰς κηρήθρας, σκοτόμελον πικρόν, ἐργάζονται πάντα.
«Φύγετε» σὺ φωνάζεις, «Οὗτος οἶκος ἐστὶ Πνεύματος Ἁγίου».
Ἑσμὸς ὁμοῦ βομβοῦσι, «Οὗτος μᾶς ἀγαπᾷ, τὸ μέλι μας θέλει».

Ἅγιε Ἄγγελέ μου, ὁ ἔχων τὰ πτερά, τὸν ποταμὸν τρέψον,
τὸν μέγαν τῶν δακρύων, ἵνα καθαρισθῇ ἡ κόπρος Αὐγείου. 
Τῆς ὑπερηφανείας, νὰ κατακρημνισθῇ, τὸ βέβηλον ὄρος.
Τῆς ματαιοδοξίας, νὰ ἀποτεφρωθῇ, τὸ μιαρὸν δάσος.
Ὅλως τῆς φιλαυτίας, νὰ ἀποστραγγισθῇ, τὸ νοσηρὸν ἕλος.
Τῆς ταπεινοφροσύνης ν’ ἀνθῇ καλὸς λειμών, ὁδὸς Παρακλήτου. 
 

Ὃς ἐξ οὐρανοῦ ὠνομάσθης (Τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος)

Ὃς ἐξ οὐρανοῦ ὠνομάσθης
(Τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος)

τϚ΄

Χαῖρε, Νικομηδείας ὑγιέ, Εὐβούλης κι’ Εὐστοργίου!
Δυὸ κόσμους ὁ ἔνδον ἥρμοσας, θύραθεν μετὰ θείου·
Σοφός, ὡραῖος τῷ σώματι, φίλος Χριστοῦ ἐν καρδίᾳ.
Καρδία ἣ ἅπαντας χωρεῖ, χεὶρ ἣ ἅπαντας ἰατρεύει,
πένητας κι’ ἀνημπόρετους καὶ ἀῤῥωστολαβωμένους,
ψυχὴ χρυσαναβλύζουσα κι’ ἀνάργυρε ὣς τὰ βένθη.

Ὑπὸ ἐχίδνης νεκρωθὲν ἀνέστησας παιδίον,
εἰς δὲ τυφλὸν ἔδωκας φῶς καὶ ὠφέλησας μυρίους,
κι’ ἔλαβες φθόνου ἀνταμοιβὴν κι’ εἰς τὸ μαρτύριον ἦλθες.
Ὅλα διὰ τὴν τερψίμβροτον ἀγάπην τῆς Τριάδος.
Κι’ ὁ οὐρανὸς ἐβόησεν κι’ ἐξ οὐρανοῦ ὠνομάσθης,
πρὶν Παντολέων καλούμενος ἐκλήθης Παντελεήμων.

Ἔῤῥευσεν γάλα ἐκ τοῦ λαιμοῦ ὡς ἀπεκεφαλίσθης,
κι’ ἡ ἐλαία ὅπου σ’ ἔδεσαν ἐβλάστησεν, καρπίζει·
ἂν ῥέῃ ἁγνότης ἐκ ψυχῆς τὸ θεῖον καρποὺς δωρίζει.
Ἀμῦντορ, ἀγαθοεργέ, ἰατρέ, πρόμαχε, ἀκέστορ,
τοὺς κατ’ εἰκόνα βοήθησον καὶ ἀπὸ τῆς νόσου σῶσον
καὶ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, τοῦ τόπου μου ὁ βιγλάτωρ.

Ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρῖτις (Τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς)

Ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρῖτις
(Τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς)

τε΄

Κι’ ἦλθες εἰς φρέαρ, ἡ Ψυχή, νηὸν ὕδωρ ἵν’ ἀντλήσῃς,
ἔλαμπ’ ὁ ἥλιος ὕπερθεν ὅτι ὥρα ἦτον ἡ ἕκτη,
κι’ Ἐκεῖνος ὅπου ἔσμειξας «Δός μοι πιεῖν» σὲ ᾐτήθη.
Κι’ ἤρχισε ὁ Λόγος τ’ ὁμιλεῖν, διὰ ζῶν νὰ λέγῃ ὕδωρ,
τὸ γλυκοπίνεις κι’ οὐ διψῇς κι’ ἐντός σου ἀεὶ ἀναβλύζει,
κι’ ἐλεύκανε ἄῤῥητος ἐλπὶς τ’ ἀσβολερά σου στήθη.

Πέντε συζύγους ἔζησας κι’ ἄνομον ἕκτον εἶχες,
πέντ’ ἐποχὰς ἐβάδισας, Ψυχή, ἀπὸ παραδείσου,
καιροὺς ἀκάρπους Χάριτος κι’ ἀγόνους Δικαιοσύνης.
Κι’ ἔγνως πλέον τὸν Πλάστην σου, ὁδόν, ζωήν, ἀλήθειαν,
καὶ ὑπὲρ Χριστοῦ ἐκήρυξας καὶ Φωτεινὴ ἐβαπτίσθης,
κι’ ἐφώλευσ’ Ἅγιον Πνεῦμα ἐν σοὶ κι’ ἐγένου ὡς ἀρχῆθεν.

Κι’ ἦλθες εἰς δίκην, ἡ Ψυχή, ἐνώπιον κοσμαρχόντων,
καὶ ὑπέστης τὰ μαρτύρια, τὸν Κύριον οὐκ ἠρνήθης,
διὸ τὸ σῶμα ἐφόνευσαν κι’ ἐν ἀειζωίᾳ ἐχύθης.
Κεῖ ἀεινῦν φέγγεις ὁλόφωτος, κεῖ ἀεινῦν ἄσπιλος λάμπεις,
κεῖ εἶσαι ὡς σ’ ἐποίησεν ὁ Κτίστης σου νὰ ὑπάρξῃς,
πτωχὴ τοῦ ἀνθρώπου σὺ Ψυχή, γῆς κι’ οὐρανοῦ ὁ ἀκρίτης.

 

Ἐπὶ τῷ λιθοτοίχῳ

Ἐπὶ τῷ λιθοτοίχῳ

τδ΄

Εἰς ὥρηα αὐλὴν πικροέπινον κι’ ἄθυμος ηὑρισκόμην,
τὴν πέριξ φύσι ἐθαύμαζον, τὴν ἐμμορφιὰ ἀνεζήτουν.
Βλέπω χωρία πετρόχτιστα, βιγλίζω ἀρχαῖα ὁρμάνια,
μετρῶ ἡλιοπαιχνιδίσματα κι’ ἀντιμετρῶ ἡσκιοθώρια.
Κι’ ἂν μέσα ἐκράτου ὁλόθλιβος, τὴν σιγαλιὰ ηὐφραινόμην,
ὅντες θεωρῶν καταντικρὺ ὂν ταπεινὸν ξεκρίνω.

Ἓν ἀχαμνὸν ἦτο ἑρπετόν, σαύρα εἶδον τιποτένια,
κι’ ἔκειτο εἰς τὸν λιθότοιχον, γλυκὺ ἐῤῥούφα ἡλιόφως.
Τί φῶς κι’ ἡ θέρμη ὅπου σκορπᾷ; Τίς καταπέμπει ἀχτῖδας;
Γνῶσις νὰ ὁρίσῃ ἀπόρθητη, δὲν καστροκαταλυέται.
Μὰ ὅντες προστάξ’ ἡ φύσις της τ’ ἀνήλιαγα διαφεύγει,
νιώθει, διαγέρνει πρὸς τὸ φῶς κι’ εἰδέμη θ’ ἀποθάνῃ.

Χριστέ, ὥσπερ ἡ σαύρα εἰμὶ ἐν κόσμῳ τιποτένιος·
χείριστος τοῦ ἑρπετοῦ νοῶ, ὅτι τὸ φῶς Σου ἠρνούμην.
Τρισήλιος Σύ, ἀπειράχτιδος καὶ ὑπερμαλαμματένιος·
κατάπεμψον ἀχτῖδας Σου, ν’ ἀστράψῃ τὸ ἔλεός Σου.
Νὰ πιάσω ἕνα λιθότοιχον, δυὸ μέτρα μετανοίας,
ψυχή μου νὰ Ἡλιοβρέχεσαι, ἀνήσκιωτη ἁμαρτίας.
 

Ὧδε κείμενος

Ὧδε κείμενος

τγ΄

Κείμενος ὧδε, τίς εἰμι; Ἰδέαν, θαῤῥῶ, οὐκ ἔχω,
θεωρῶν τὸ μέλλον μνῆμα μου, καινὸν ὅπου μαρμαίρει.
Σμίλην κρατῶ, σφῦραν ὁμοῦ, γραφὴν ἵνα χαράξω,
καὶ ὁ στίχος οὔτε ἤστραψεν καὶ ἡ λέξις οὔτ’ ἐφάνθη.
Ποῦ εἶ ὁ νοῦς μου ἄπαυστε; Ποῦ ἡ σκέψις ἀειλαλοῦσα;
Γλώσσαλγοι, ἓν ἐζήτησα, τὸ ἁδρὸν σιωπᾶν λαμβάνω.

Αὐδὴ ἐκ τοῦ λάκκου ἀνήλιος, σκώπτουσα ἐβρυχήθη.
«Ἐντός μου ὅτε κλείσω σε, τίς εἴπω ἐνθάδε κεῖται;
Ἐσμοὺς ἐν βίῳ ἐπόθησας, ποῖος εἶ οὐκ ἔμαθές το;»
Μετὰ δακρύων ὡμίλησα, τῷ μνήματι ἀπεκρίθην,
«Ὁ Ἄναξ, Ἰησοῦς Χριστός, γινώσκει, Αὐτὸς μόνος».
Κι’ ἐπὶ τῷ τάφῳ ἐσμίλευσα λόγους ἐκ τῆς καρδίας:

«Κείμενος ὧδε, τίς εἰμι; Χριστέ, γινώσκεις μόνος.
Σὺ πύργος εἶ καταφυγῆς, εἰμὶ ὁ βροντῶν τὴν θύραν.
Σὺ πέλαγος τὸ ἀπείρατον, φελλὸς ἐγὼ ἐν ψαμάθῳ.
Κηρὸς ἐγὼ τοῖς σκότεσι, Σὺ ὁ ὑπεραιγληφόρος.
Σὺ βίβλος, Λόγε, ἀνάγλυφος, ἡμεῖς τυφλοὶ ἀναγνῶσται,
καὶ ὁ δι’ ἀγάπης ψαύων Σου τὸν ἑαυτὸν μανθάνει».  

Ἐν τῇ ἐρήμῳ

Ἐν τῇ ἐρήμῳ

τβ΄

Ἤμην πάλαι εἰς ἔρημον, παντέρημος βαδίζων,

ἐπάτουν ἄμμ’ ὁλόκαυστην, πῦρ ὕπερθεν μὲ ῥαίνει,
ζητῶν δρόσον ὀάσεως τὴν δίψαν ἵνα παύσω.
Αἴφνης ἠγέρθη ἀὴρ ταχύς, δι’ ἀγρίας βοῆς ἐφύσων,
κι’ ἐγένετο ἀμμοθύελλα ἣ ἐῤῥάπιζέν με ὁλόθεν,
ἡ θανατοβολὴ τὸν νοῦν, ἡ ἀμμοβολὴ τὸ σῶμα.

Μέγα ηὗρον λίθον, Κύριε, ὀπίσω αὐτοῦ ἐκρύφθην,
τῷ ἐνδύματί μου καλυφθείς, ὡσεὶ μεταξοσκώληξ,
καὶ ἄνους ἐν κόσμῳ ἐρυθρῷ ἤλπιζον ὑπομένων.
Κονιορτὸς ἐγέννησεν μορφὰς καὶ ἠπάτησάν με,
βοὴ ὡμίλησεν φωνὰς καὶ κατεμάγευσάν με,
πολλάκις τότε ἡμάρτανον τὸν λίθο ἐγκαταλείπων.

Φεῦ, τύφλωσις, ῥαπίσματα, πτῶσις, πάλιν ὀπίσω.
Σὺ ἤγειρας τὴν θύελλαν, Σὺ ἔδωκάς μοι λίθον.
Ἐν τῇ ἐρήμῳ ἔρημος, κενόν, οὐδὲν περιέχει,
ἄνυδρος τόπος τοῦ Ἐγώ, τί ἐκεῖ εὑρεῖν ἐζήτουν;
Ἀπάτας; Ἄμμ’ ὁλόκαυστην; Πῦρ κατακαῖον; Δίψαν;
Πίστεως δός μοι, ὁ Θεός, πόλιν τετειχισμένην.

Τοῦ χειμωνανθοῦ

Τοῦ χειμωνανθοῦ

τα΄

Κύριε, τὸν Λόγο ἠκούσαμεν κι’ οὐκ εἴμεθα ἐν εἰρήνῃ.
Στέκομε ὡσεὶ χειμωνανθός, ζῶντες ἐντὸς λειμῶνος
ὃν σκέπει ζάλευκη χιών, τὸν φέγγει ἀεὶ ἀμφιλύκη.
Βαρὺ τὸ ψῦχος καίει μας, τὴν θέρμην Σου διψῶμεν,
μᾶς σχίζει ἀνεύσπλαγχνος βοῤῥᾶς, τὸν ἅϊδη ἐδῶ θρηνοῦμεν.
Κύριε, ἰδέ, ὁ πάνθ’ ὁρῶν, καμάτους τοῦ παλεύειν.

Ἀμὴ βαστάζομε εἰς βοῤῥᾶν καὶ ἀντέχομεν τὸ ψῦχος,
αἱ ῥίζαι ἡμῶν γυρεύουσιν ἐν γῇ ἵνα τραφῶσιν,
ζητεῖ ὁ ὑπέργειος κορμὸς ἥλιον ν’ ἀκτιδοπέμψῃ.
Πρὶν ἄλλο οὐκ ἠξεύραμεν, χειμὼν τοῦ κόσμου ἡ γνῶσις,
τὸ φῶς Σου ἡμᾶς οὐκ ἔψαυεν, ἐζῶμεν ἀγνοοῦντες,  
νῦν οἴδαμεν τὸ κράτος Σου, νῦν βαίνομεν ποθοῦντες.

Οὗτός ἐστιν ἀγὼν καλός, τὸ προσδοκεῖν τοῦ θέρους,
καὶ οὐ θέλομεν χειμωνανθοὶ ν’ ἀνθῶμεν ἐν χειμῶνι.
Τὸ φῶς ὀνειρευόμεθα κι’ αὔρας, χοῦν, εὐωδίας,
καὶ ὕδατα καλλίῤῥοα, χρῶμα, κελάδους, χλόας,
εὐδίαν ἄνευ παύσεως, παῦσι ἅμα τοῦ θανάτου.
Ἤγουν τοῦ Λόγου θέλομεν τὸ ἀστράπτον ἀειθέρος.

Εἰς τὴν λουομένην ΙΙ

Εἰς τὴν λουομένην ΙΙ

τ΄

Δοξάρι ὁ ἥλιος τέντωσε, τὸ πέλαγο ἀχτιδοβολεῖ,
σαϊττιὰ ἐκ φωτὸς ζωντάνεψε, χιονάτη σάρκα πλέει.
Ταράσσουν πόδι’ ἀμμοβυθούς, τὸ κῦμα στήθη ἀφροδινοῦν·
μιὰ κόρη τῆς Καφθὼρ βουτάει κι’ ὁλογδυμνὴ ἀναῤῥέει.
 

Αἴτησις (Τὸ κύπελλον τοῦ Νέστορος)

Αἴτησις
(Τὸ κύπελλον τοῦ Νέστορος)

σϚθ΄

«Νέστορος εἰμὶ εὔποτον ποτήριον·
ὃς δ' ἂν τοῦδε πίησι ποτηρίου αὐτίκα κῆνον
ἵμερος αἱρήσει καλλιστεφάνου Ἀφροδίτης»
Ἐπιγραφὴ οἰνοχόης, Πιθηκοῦσσες, 8^ος αἰῶνας π.Χ.

Νέστορ, ἀχρείαστον νὰ πιῶ κι’ οἶνος νὰ μὲ ποτίσῃ,
γιὰ νά ’ρθῃ ὁ πόθος τῆς Κυρᾶς κι’ ὁλόκορμος νὰ πυρωθῶ.
Ἀρκεῖ νὰ ἰδῶ την, φίλε μου, μιὰ ὡρηὰ ποὺ μ’ ἔχει γδύσει,
κι’ ἔῤῥιξεν τ’ ἀστρομμάτια της στὸ σῶμα ὡς ἔκαιγεν γυμνό.
Σὰν κορφοβούνι βραχωτὸ ποὺ ἥλιος ὅντες φλογίσῃ
λάβρα τὸ βράζει ἀνήλεη, τὸ φλέγει ὁλόρθο καὶ σκληρό.

Μὲ χέρια ν’ ἑρμηνεύσω την κι’ ὅλην ν’ ἀργογυμνώσω,
γλῶσσα νὰ ὀργάζῃ τὸ κορμί, σπήληα νὰ πιῇ, λοφοπλαγιές.
Δρακοαναπνοιές μας νὰ σμειχτοῦν, γῆ της ν’ ἀχνοδαγκώσω,
νὰ μπῶ στὰ λεῖα της μηριὰ ν’ ἀγωνιστῶ μύριες χαρές.
Στὸν μαῦρο ἱππότην πό ’ρχεται τὸ ἡλιόφως της νὰ ὑψώσω·
τὸ ἐμὸν ποτήριον εἶν’ αὐτὴ κι’ εἴθε νὰ λέῃ «Μέσα μου πιές».