Τοῦ χειμωνανθοῦ

Τοῦ χειμωνανθοῦ

τα΄

Κύριε, τὸν Λόγο ἠκούσαμεν κι’ οὐκ εἴμεθα ἐν εἰρήνῃ.
Στέκομε ὡσεὶ χειμωνανθός, ζῶντες ἐντὸς λειμῶνος
ὃν σκέπει ζάλευκη χιών, τὸν φέγγει ἀεὶ ἀμφιλύκη.
Βαρὺ τὸ ψῦχος καίει μας, τὴν θέρμην Σου διψῶμεν,
μᾶς σχίζει ἀνέσπλαγχνος βοριᾶς, τὸν ἅϊδη ἐδῶ θρηνοῦμεν.
Κύριε, ἰδές, ὁ πάνθ’ ὁρῶν, καμάτους τοῦ παλεύειν.

Ἀμὴ βαστάζομε εἰς βοριᾶ καὶ ἀντέχομεν τὸ ψῦχος,
αἱ ῥίζαι ἡμῶν γυρεύουσιν ἐν γῇ ἵνα τραφῶσιν,
ζητεῖ ὁ ὑπέργειος κορμὸς ἥλιον ν’ ἀκτιδοπέμψῃ.
Πρὶν ἄλλο οὐκ ἠξεύραμεν, χειμὼν τοῦ κόσμου ἡ γνῶσις,
τὸ φῶς Σου ἡμᾶς οὐκ ἔψαυεν, ἐζῶμεν ἀγνοοῦντες,  
νῦν οἴδαμεν τὸ κράτος Σου, νῦν βαίνομεν ποθοῦντες.

Οὗτός ἐστιν ἀγὼν καλός, τὸ προσδοκεῖν τοῦ θέρους,
καὶ οὐ θέλομεν χειμωνανθοὶ ν’ ἀνθῶμεν ἐν χειμῶνι.
Τὸ φῶς ὀνειρευόμεθα κι’ αὔρας, χοῦν, εὐωδίας,
καὶ ὕδατα καλλίῤῥοα, χρῶμα, κελάδους, χλόας,
εὐδίαν ἄνευ παύσεως, παῦσι ἅμα τοῦ θανάτου.
Ἤγουν τοῦ Λόγου θέλομεν τὸ ἀστράπτον ἀειθέρος.