Ἐπὶ τῷ λιθοτοίχῳ

Ἐπὶ τῷ λιθοτοίχῳ

τδ΄

Εἰς ὥρηα αὐλὴν πικροέπινον κι’ ἄθυμος ηὑρισκόμην,
τὴν πέριξ φύσι ἐθαύμαζον, τὴν ἐμμορφιὰ ἀνεζήτουν.
Βλέπω χωρία πετρόχτιστα, βιγλίζω ἀρχαῖα ὁρμάνια,
μετρῶ ἡλιοπαιχνιδίσματα κι’ ἀντιμετρῶ ἡσκιοθώρια.
Κι’ ἂν μέσα ἐκράτου ὁλόθλιβος, τὴν σιγαλιὰ ηὐφραινόμην,
ὅντες θεωρῶν καταντικρὺ ὂν ταπεινὸν ξεκρίνω.

Ἓν ἀχαμνὸν ἦτο ἑρπετόν, σαύρα εἶδον τιποτένια,
κι’ ἔκειτο εἰς τὸν λιθότοιχον, γλυκὺ ἐῤῥούφα ἡλιόφως.
Τί φῶς κι’ ἡ θέρμη ὅπου σκορπᾷ; Τίς καταπέμπει ἀχτῖδας;
Γνῶσις νὰ ὁρίσῃ ἀπόρθητη, δὲν καστροκαταλυέται.
Μὰ ὅντες προστάξ’ ἡ φύσις της τ’ ἀνήλιαγα διαφεύγει,
νιώθει, διαγέρνει πρὸς τὸ φῶς κι’ εἰδέμη θ’ ἀποθάνῃ.

Χριστέ, ὥσπερ ἡ σαύρα εἰμὶ ἐν κόσμῳ τιποτένιος·
χείριστος τοῦ ἑρπετοῦ νοῶ, ὅτι τὸ φῶς Σου ἠρνούμην.
Τρισήλιος Σύ, ἀπειράχτιδος καὶ ὑπερμαλαμματένιος·
κατάπεμψον ἀχτῖδας Σου, ν’ ἀστράψῃ τὸ ἔλεός Σου.
Νὰ πιάσω ἕνα λιθότοιχον, δυὸ μέτρα μετανοίας,
ψυχή μου νὰ Ἡλιοβρέχεσαι, ἀνήσκιωτη ἁμαρτίας.