Τοῦ Ἁγίου Ἀγγέλου

Τοῦ Ἁγίου Ἀγγέλου

τζ΄

Ἅγιε Ἄγγελέ μου, σὺ ὂν ὑπακοῆς, ἐγὼ ἁμαρτίας.
Τὸν βίον νὰ φυλάττῃς, ἐμοῦ τοῦ ταπεινοῦ, Κύριος προστάζει.
Διὸ βλέπουσι χρόνῳ, πᾶν αἶσχος θλιβερόν, τὰ ὀμμάτιά σου:
Κείμενο ἐν βορβόρῳ, τὸ τέκνον τοῦ Θεοῦ, πλάσμα κατ’ εἰκόνα·
ἐν κύκλῳ νὰ γελῶσι, μετὰ χλεύης στυγνῆς, οἱ ἐκπεπτωκότες,
νὰ κράζωσί σε «Γέρας! Τοιοῦτο μὴ χαθῇ», σὺ δὲ δακρύζεις.          

Ἅγιε Ἄγγελέ μου, εἶδες ἄχρι τοῦ νῦν, σμήνη ἐρεβώδη.
Μελίσσιν αἱ ἁμαρτίαι, κυψέλας δνοφερὰς ἀβύσσων κενοῦσι,
πρὸς τὴν ψυχὴν πετῶσι, μετὰ ὀρυμαγδοῦ, καὶ κτίζουσιν οἶκον. 
Εἰς ῥυπαρὰς κηρήθρας, σκοτόμελον πικρόν, ἐργάζονται πάντα.
«Φύγετε» σὺ φωνάζεις, «Οὗτος οἶκος ἐστὶ Πνεύματος Ἁγίου».
Ἑσμὸς ὁμοῦ βομβοῦσι, «Οὗτος μᾶς ἀγαπᾷ, τὸ μέλι μας θέλει».

Ἅγιε Ἄγγελέ μου, ὁ ἔχων τὰ πτερά, τὸν ποταμὸν τρέψον,
τὸν μέγαν τῶν δακρύων, ἵνα καθαρισθῇ ἡ κόπρος Αὐγείου. 
Τῆς ὑπερηφανείας, νὰ κατακρημνισθῇ, τὸ βέβηλον ὄρος.
Τῆς ματαιοδοξίας, νὰ ἀποτεφρωθῇ, τὸ μιαρὸν δάσος.
Ὅλως τῆς φιλαυτίας, νὰ ἀποστραγγισθῇ, τὸ νοσηρὸν ἕλος.
Τῆς ταπεινοφροσύνης ν’ ἀνθῇ καλὸς λειμών, ὁδὸς Παρακλήτου.