Ἐπὶ τῷ λιθοτοίχῳ

Ἐπὶ τῷ λιθοτοίχῳ

τδ΄

Εἰς ὥρηα αὐλὴν πικροέπινον κι’ ἄθυμος ηὑρισκόμην,
τὴν πέριξ φύσι ἐθαύμαζον, τὴν ἐμμορφιὰ ἀνεζήτουν.
Βλέπω χωρία πετρόχτιστα, βιγλίζω ἀρχαῖα ὁρμάνια,
μετρῶ ἡλιοπαιχνιδίσματα κι’ ἀντιμετρῶ ἡσκιοθώρια.
Κι’ ἂν μέσα ἐκράτου ὁλόθλιβος, τὴν σιγαλιὰ ηὐφραινόμην,
ὅντες θεωρῶν καταντικρὺ ὂν ταπεινὸν ξεκρίνω.

Ἓν ἀχαμνὸν ἦτο ἑρπετόν, σαύρα εἶδον τιποτένια,
κι’ ἔκειτο εἰς τὸν λιθότοιχον, γλυκὺ ἐῤῥούφα ἡλιόφως.
Τί φῶς κι’ ἡ θέρμη ὅπου σκορπᾷ; Τίς καταπέμπει ἀχτῖδας;
Γνῶσις νὰ ὁρίσῃ ἀπόρθητη, δὲν καστροκαταλυέται.
Μὰ ὅντες προστάξ’ ἡ φύσις της τ’ ἀνήλιαγα διαφεύγει,
νιώθει, διαγέρνει πρὸς τὸ φῶς κι’ εἰδέμη θ’ ἀποθάνῃ.

Χριστέ, ὥσπερ ἡ σαύρα εἰμὶ ἐν κόσμῳ τιποτένιος·
χείριστος τοῦ ἑρπετοῦ νοῶ, ὅτι τὸ φῶς Σου ἠρνούμην.
Τρισήλιος Σύ, ἀπειράχτιδος καὶ ὑπερμαλαμματένιος·
κατάπεμψον ἀχτῖδας Σου, ν’ ἀστράψῃ τὸ ἔλεός Σου.
Νὰ πιάσω ἕνα λιθότοιχον, δυὸ μέτρα μετανοίας,
ψυχή μου νὰ Ἡλιοβρέχεσαι, ἀνήσκιωτη ἁμαρτίας.
 

Ὧδε κείμενος

Ὧδε κείμενος

τγ΄

Κείμενος ὧδε, τίς εἰμι; Ἰδέαν, θαῤῥῶ, οὐκ ἔχω,
θεωρῶν τὸ μέλλον μνῆμα μου, καινὸν ὅπου μαρμαίρει.
Σμίλην κρατῶ, σφῦραν ὁμοῦ, γραφὴν ἵνα χαράξω,
καὶ ὁ στίχος οὔτε ἤστραψεν καὶ ἡ λέξις οὔτ’ ἐφάνθη.
Ποῦ εἶ ὁ νοῦς μου ἄπαυστε; Ποῦ ἡ σκέψις ἀειλαλοῦσα;
Γλώσσαλγοι, ἓν ἐζήτησα, τὸ ἁδρὸν σιωπᾶν λαμβάνω.

Αὐδὴ ἐκ τοῦ λάκκου ἀνήλιος, σκώπτουσα ἐβρυχήθη.
«Ἐντός μου ὅτε κλείσω σε, τίς εἴπω ἐνθάδε κεῖται;
Ἐσμοὺς ἐν βίῳ ἐπόθησας, ποῖος εἶ οὐκ ἔμαθές το;»
Μετὰ δακρύων ὡμίλησα, τῷ μνήματι ἀπεκρίθην,
«Ὁ Ἄναξ, Ἰησοῦς Χριστός, γινώσκει, Αὐτὸς μόνος».
Κι’ ἐπὶ τῷ τάφῳ ἐσμίλευσα λόγους ἐκ τῆς καρδίας:

«Κείμενος ὧδε, τίς εἰμι; Χριστέ, γινώσκεις μόνος.
Σὺ πύργος εἶ καταφυγῆς, εἰμὶ ὁ βροντῶν τὴν θύραν.
Σὺ πέλαγος τὸ ἀπείρατον, φελλὸς ἐγὼ ἐν ψαμάθῳ.
Κηρὸς ἐγὼ τοῖς σκότεσι, Σὺ ὁ ὑπεραιγληφόρος.
Σὺ βίβλος, Λόγε, ἀνάγλυφος, ἡμεῖς τυφλοὶ ἀναγνῶσται,
καὶ ὁ δι’ ἀγάπης ψαύων Σου τὸν ἑαυτὸν μανθάνει».  

Ἐν τῇ ἐρήμῳ

Ἐν τῇ ἐρήμῳ

τβ΄

Ἤμην πάλαι εἰς ἔρημον, παντέρημος βαδίζων,

ἐπάτουν ἄμμ’ ὁλόκαυστην, πῦρ ὕπερθεν μὲ ῥαίνει,
ζητῶν δρόσον ὀάσεως τὴν δίψαν ἵνα παύσω.
Αἴφνης ἠγέρθη ἀὴρ ταχύς, δι’ ἀγρίας βοῆς ἐφύσων,
κι’ ἐγένετο ἀμμοθύελλα ἣ ἐῤῥάπιζέν με ὁλόθεν,
ἡ θανατοβολὴ τὸν νοῦν, ἡ ἀμμοβολὴ τὸ σῶμα.

Μέγα ηὗρον λίθον, Κύριε, ὀπίσω αὐτοῦ ἐκρύφθην,
τῷ ἐνδύματί μου καλυφθείς, ὡσεὶ μεταξοσκώληξ,
καὶ ἄνους ἐν κόσμῳ ἐρυθρῷ ἤλπιζον ὑπομένων.
Κονιορτὸς ἐγέννησεν μορφὰς καὶ ἠπάτησάν με,
βοὴ ὡμίλησεν φωνὰς καὶ κατεμάγευσάν με,
πολλάκις τότε ἡμάρτανον τὸν λίθο ἐγκαταλείπων.

Φεῦ, τύφλωσις, ῥαπίσματα, πτῶσις, πάλιν ὀπίσω.
Σὺ ἤγειρας τὴν θύελλαν, Σὺ ἔδωκάς μοι λίθον.
Ἐν τῇ ἐρήμῳ ἔρημος, κενόν, οὐδὲν περιέχει,
ἄνυδρος τόπος τοῦ Ἐγώ, τί ἐκεῖ εὑρεῖν ἐζήτουν;
Ἀπάτας; Ἄμμ’ ὁλόκαυστην; Πῦρ κατακαῖον; Δίψαν;
Πίστεως δός μοι, ὁ θεός, πόλιν τετειχισμένην.

Τοῦ χειμωνανθοῦ

Τοῦ χειμωνανθοῦ

τα΄

Κύριε, τὸν Λόγο ἠκούσαμεν κι’ οὐκ εἴμεθα ἐν εἰρήνῃ.
Στέκομε ὡσεὶ χειμωνανθός, ζῶντες ἐντὸς λειμῶνος
ὃν σκέπει ζάλευκη χιών, τὸν φέγγει ἀεὶ ἀμφιλύκη.
Βαρὺ τὸ ψῦχος καίει μας, τὴν θέρμην Σου διψῶμεν,
μᾶς σχίζει ἀνεύσπλαγχνος βοῤῥᾶς, τὸν ἅϊδη ἐδῶ θρηνοῦμεν.
Κύριε, ἰδέ, ὁ πάνθ’ ὁρῶν, καμάτους τοῦ παλεύειν.

Ἀμὴ βαστάζομε εἰς βοῤῥᾶν καὶ ἀντέχομεν τὸ ψῦχος,
αἱ ῥίζαι ἡμῶν γυρεύουσιν ἐν γῇ ἵνα τραφῶσιν,
ζητεῖ ὁ ὑπέργειος κορμὸς ἥλιον ν’ ἀκτιδοπέμψῃ.
Πρὶν ἄλλο οὐκ ἠξεύραμεν, χειμὼν τοῦ κόσμου ἡ γνῶσις,
τὸ φῶς Σου ἡμᾶς οὐκ ἔψαυεν, ἐζῶμεν ἀγνοοῦντες,  
νῦν οἴδαμεν τὸ κράτος Σου, νῦν βαίνομεν ποθοῦντες.

Οὗτός ἐστιν ἀγὼν καλός, τὸ προσδοκεῖν τοῦ θέρους,
καὶ οὐ θέλομεν χειμωνανθοὶ ν’ ἀνθῶμεν ἐν χειμῶνι.
Τὸ φῶς ὀνειρευόμεθα κι’ αὔρας, χοῦν, εὐωδίας,
καὶ ὕδατα καλλίῤῥοα, χρῶμα, κελάδους, χλόας,
εὐδίαν ἄνευ παύσεως, παῦσι ἅμα τοῦ θανάτου.
Ἤγουν τοῦ Λόγου θέλομεν τὸ ἀστράπτον ἀειθέρος.