The Artist

Πεζὸ ποίημα τοῦ Ὄσκαρ Γουάιλντ

Κάποιαν ἑσπέραν ἐφώλιασεν ἐντὸς τῆς ψυχῆς του ἡ ἐπιθυμία νὰ πλάσῃ μιὰν ἀπεικόνισι «Τῆς Χαρᾶς ποὺ ἀντέχει γιὰ μιὰ στιγμή». Καὶ ἀνεχώρησεν ἐντὸς τοῦ κόσμου πρὸς ἀναζήτησιν ὀρειχάλκου. Ὅτι μόνον μὲ ὀρείχαλκο μποροῦσε νὰ ὁραματίζεται.

Ὅμως ὅλος ὁ ὀρείχαλκος τοῦ κόσμου ὁλάκερου εἶχεν ἐξαφανισθῆ, μήτε ὁπουδήποτε ἐντὸς τοῦ κόσμου ὁλάκερου ὑπῆρχε λίγος ὀρείχαλκος γιὰ νὰ βρεθῇ, ἐκτὸς μόνον ἀπὸ τὸν ὀρείχαλκο στὴν ἀπεικόνισι «Ἡ Θλῖψι ποὺ διαρκεῖ γιὰ πάντα».

Τούτη τὴν ἀπεικόνισιν εἶχεν ὁ ἴδιος, μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια, πλάσει, καὶ τὴν εἶχε τοποθετήσει ἐπὶ τοῦ μνήματος τοῦ μοναδικοῦ ὄντος ποὺ ἀγάπησε στὴν ζωή. Ἐπὶ τοῦ μνήματος τοῦ νεκροῦ ὄντος ποὺ πειότερον ἀγάπησεν εἶχε τοποθετήσει τὴν ἀπεικόνισι ποὺ ἦταν δικό του πλάσμα, ὥστε νὰ μπορῇ νὰ χρησιμεύῃ ὡς ἔνδειξι τῆς ἀγάπης τοῦ ἀνθρώπου ποὺ δὲν πεθαίνει ποτέ, καὶ ὡς σύμβολο τῆς θλίψεως τοῦ ἀνθρώπου ποὺ διαρκεῖ γιὰ πάντα. Καὶ στὸν κόσμον ὁλάκερο δὲν ὑπῆρχεν ἄλλος ὀρείχαλκος ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ὀρείχαλκο τούτης τῆς ἀπεικονίσεως.

Καὶ ἔλαβε τὴν ἀπεικόνισι ποὺ εἶχε πλάσει, καὶ τὴν ἐτοποθέτησεν ἐντὸς μεγάλης καμίνου, καὶ τὴν παρέδωσε στὴν φωτιά.

Καὶ μὲ τὸν ὀρείχαλκο τῆς ἀπεικονίσεως «Ἡ Θλῖψι ποὺ διαρκεῖ γιὰ πάντα» ἔπλασε μιὰν ἀπεικόνισι «Τῆς Χαρᾶς ποὺ ἀντέχει γιὰ μιὰ στιγμή».

Φωτογραφία: Napoleon Sarony

Εἰς μίαν κυριακὴν τοῦ 1980

Εἰς μίαν κυριακὴν τοῦ 1980

ρπα΄

Κυριακή, δρομεῖ * ἀστραφτερὸ τ’ ἁμάξι,

ἀγροί, ληοστάσια * προσπερνοῦν ὡς σιμώνουν.

Κι’ ὕστερα ἥλιος * κι’ ὥρα χρυσῆ· τὸ γέρας

κῦμα κρύσταλλο, * πετράδια τῆς ἁρμύρας.

Καὶ τὸ σύθαμπο * γυμνὰ κορμιὰ ποὺ ἱδρώνουν· 

στὸ τραπεζάκι * καπνὸς στηλώνει, κι’ οἶνος,

«καὶ καλύτερα…» * κηρύττει ἕνα τραγούδι.  

Κι’ ἀπὸ τὰ βένθη * τῶν στοιχειακῶν ῥηγάτων

φριχτὲς ὑλακὲς * ἀσβολερῶν φουσσάτων

λογχίζουν καρδιὲς * ποὺ ἐν τρόμῳ προμαντεύουν

πὼς πειὰ θ’ ἀνέβουν * στὸ φῶς οἱ ἀβυσσόθεν.

Εἰς Ἄραβα ἐν Ἀλεξανδρείᾳ

Εἰς Ἄραβα ἐν Ἀλεξανδρείᾳ

ρπ΄

Ἀλεξανδρείας * κατακτηθείσης Ἄραψ

τοῦτα μαρτυρεῖ. * «Νυχθημερὸν ἡ πόλις,

λευκομάρμαρη, * φεγγοβολᾷ ὁλόθεν·

ὥστε καὶ ῥάφτης, * νύκτωρ, δίχως λυχνάρι

ἄκοπα περνᾷ * κλωστὴν ἀπὸ βελόνη.  

Τοὺς δὲ ὀφθαλμοὺς * οἱ ἐν ὁδοῖς καλύπτουν».

Ἂν ηὗρες τρόπον, * Ἄραβα, τ’ ἀκριβά σου

μάτια νὰ φυλᾷς, * βάδιζε, μὴ σὲ σκιάζῃ

τῆς μαρμαρίνης * πόλεως ἡ λευκότης.

Γιὰ τῶν Ἑλλήνων * τὸ φῶς ἔγνοια μὴν ἔχῃς,

ἀλεξήλιον * ἄτρωτο ἤδη κατέχεις

τῆς πίστεώς σου * τοὺς ἥσκιους καὶ τὰ σκότη. 

Εἰς τὴν σιωπήσασαν

Εἰς τὴν σιωπήσασαν

ροθ΄

Μίλα, σ’ ἀγαπῶ * μ’ ἁπλῆ θεοῦ ἀγάπη.

Πύρινοι, ἁλυχτοῦν, * λύκοι τὰ πρῶτα τ’ ἄστρη

στὲς μαῦρες λόχμες * τῆς νυχτιᾶς ποὺ ζυγώνει.

Κι’ οἱ ψυχές, κύνες, * χοροὺς κι’ ὄργια θυμοῦνται,

νυχτέρια, καρτέρια, * μ’ ἄγρες ὁ νοῦς γιομώνει

κι’ ὀρθὲς κορμώνουν· * κι’ ἀπὸ τῆς γῆς τὰ κάστρη

μ’ ὄψιν μανιακὴ * τὲς ἅλυσες δαγκώνουν.

Ἔρως ἂς χυθῇ * τὴ σάρκα νὰ σκοτώσῃ

κι’ αἷμα νὰ γευτῇ, * πλούσιο σὰν πιδακίσῃ,

φόνος ἱερός, * τὸ πνεῦμα θὰ λυτρώσῃ.  

Νὰ φτερακίσῃ * στ’ ἀμόλευτα τὰ δάση,

μὲ τὴ φλογινὴν * ἀγέλην νὰ σμειχτοῦνε,

νὰ τρέξουν, νὰ παίξουν, * νὰ μυριστοῦνε. Μίλα.  

Καὶ ν’ ἀποκριθῇς * στοὺς λυκηθμοὺς τῶν ἄστρων.

Περὶ εὐγενείας

Περὶ εὐγενείας

ροη΄

Στὸ προαύλιο * κλωτσῶντας πετραδάκια

προχωρᾷ σκυφτός. * «Ἅμα τὰ ὅσα εἶπε

ἡ κυρία μας * στὸ μάθημ’ ἀληθεύουν,

ἡ εὐγένεια * κάποια μαγεία θά ’ναι.

Στὸν κὺρ Θόδωρα, * ὄχι στὸν κὺρ Ἀντώνη,

στὸν κὺρ Θόδωρα * θὰ πάω ν’ ἀγοράσω,

πού ’ναι φωνακλᾶς * καὶ συνεχῶς γκρινιάζει.

Κι’ ἅμα σκλαβωθῇ, * τρόπους σὰν δοκιμάσω,

ἀπὸ δῶ κι’ ἐμπρὸς * εὐγενικός, ναί, θά ’μαι».

 

Χειμῶνας τοῦ 1992

Χειμῶνας τοῦ 1992

ροζ΄

Νεοκλασσικό, * διάλειμμα στὸν ἐξώστη,

λέει ἀνέκδοτα * ἡ ἀνύποπτή μου ἀγάπη

καὶ καπνὸ φυσᾷ· * γελῶ κι’ ἀνάβω κι’ ἄλλο.

Ὀνειροπολῶ * πλησίον κρημνοῦ ἐρεβώδους

καὶ μὲ τὸν ἥλιον * κατάμματα ἐλπίζω.

Κοντάκιον ἢ μπαλλάντα

Κοντάκιον ἢ μπαλλάντα

ροϚ΄

Τὸ κοντάκιον * ἀρχαῖος ἦτον ὕμνος

τῶν φιλοχρίστων· * ἐν ἀρχῇ προοίμιον,

οἶκοι κατόπιν, * κι’ ἕκαστον οἶκο κλείνει

τὸ ἐφύμνιον, * τὸ ἴδιο πάντα σ’ ὅλους.

Τὸ πρῶτο γράμμα * κάθ’ οἴκου σχηματίζει

ἀκροστιχίδα, * ῥῆσιν, ὄνομα, φράσιν.

Σκεῦος λόγου ἁβρό, * ποὺ αἰῶνες λησμονήθη,

δύναται ὕψος, * δύναται μεγαλεῖον!

Πῶς νὰ τραγουδῶ * τὸ θώρι τὸ γυμνό σου;

Φέρεις τῆς κυρᾶς * τῆς Κύπριδος τὲς χάρες,

κάλλος σαρκοθὲν * ποὺ Κάλλος ἀναβλύζει.

Μὲ κοντάκια, * θαῤῥῶ, πλειότερο ἀξίζει

παρὰ μ’ εὐτελεῖς * φραντσέζικες μπαλλάντες.

Ἀπὸ καὶ πρὸς

Ἀπὸ καὶ πρὸς

ροε΄

Πλήρωσ’, ἐν σιωπῇ, * κατηφὴς στὸ ταμεῖο

φόρον ὁ φτωχὸς * κι’ εὐθὺς τὰ μετρηθέντα

παρεδόθησαν * νὰ μετρηθοῦν καὶ πάλι

ἀπ’ τῆς γλώσσαργης * ξερακιανῆς τσιγγάνας

τὰ κατάφορτα * καὶ χρυσωμένα χέρια.

Εἰς Φίλιππον

Εἰς Φίλιππον

ροδ΄

Σκιάζεται ὁ μέγας βασιλεὺς κι’ οἱ πόλεις σὲ φοβοῦνται,

κι’ ἀνέμυαλοι σὲ μάχονται, τυφλοὶ καταλαλοῦν σε,

κύρης τοῦ κόσμου μὴ γενῇς καὶ πρωτοβασιλέας.

Μὰ ἐσὺ πλεμμάτιν ῥίχνεις τους, δίχτυ κρουστὸ τοὺς πλέκεις,

κι’ ἥσκιους γεννᾷς καὶ κυνηγοῦν, στοιχειὰ καὶ πολεμοῦν τα,

κι’ ὅλα ποὺ ἀνάντια σου ἐνεργοῦν, κατά των ἐνεργοῦν τα.  

Κόσμον, θαῤῥοῦν, φυλάττουσιν, στὰ κάστρη του βαστιῶνται,

κι’ ἐσὺ τὰ κάστρη προσπερνᾷς καὶ χτίζεις νέον κόσμον.

Δάση, γυρεύουν, κονταριῶν καὶ κουρνιαχτοὺς ἀλόγων,

τὴν Οἰκουμένην δὲν νογᾶν, ποὺ ὑφαίνει την ὁ νοῦς σου,

τῆς τέχνης σου ὁ ἀργαλειός, στημόνι μὲ τὸ ὑφάδι.

Κοῦπα χρυσῆ

Κοῦπα χρυσῆ

ρογ΄

Πῶς κοῦπα χρυσῆν ἀγάπης σὰν ὑψώνῃς

πίνουν καὶ φτύνουν ἢ προσπερνοῦν μ’ αὐθάδεια;

«Μοῖρα» μὴν εἰπῇς, «βουλὴ» μὴν πῇς καὶ «ἀνάγκη».

«Ἄδικο» νὰ εἰπῇς καὶ «ἀνήλεο» καὶ «κομμάτια…».

Ἀμὴ τὴν χρυσῆν τὴν κοῦπα σὺ νὰ ὑψώνῃς

πάλι καὶ ξανὰ καὶ συνεχῶς καὶ πάλι.