The Rose Of The World

Ποίημα τοῦ Γουίλλιαμ Μπάτλερ Γέητς

Ποιός ὠνειρεύτ’ ἡ ὀμορφιὰ πώς, ὄνειρον, περνᾷ;

Γιὰ τέτοια χείλη κόκκινα κι’ ἀγέρωχα ὅλο ὀδύνη,

-ὀδύνη ὅτι θαῦμα νηὸ δὲν μέλλει νά ’ρθῃ πειά-

σὲ νεκρικὴ φεγγοβολὴν ἡ Τροία μῦθος γίνη

καὶ πέθαναν τοῦ Οὔσνα τὰ παιδιά.

Ἐμεῖς κι’ ὁ κόσμος ποὺ μοχθεῖ εἴμαστε ποὺ περνοῦμε:

Ἐν μέσῳ ἀνθρώπινων ψυχῶν ποὺ ὑποχωροῦν μὲ δισταγμὸ

σὰν τὰ θολὰ τὰ ὕδατα, κατάκρυα ποὺ κυλοῦνε,

ὑπὸ τῶν ἄστρων τὴν πομπή, τ’ οὐράνιου θόλου τὸν ἀφρό,

ζῇ πάντα ἡ μοναχική της ἡ μορφή.

Ὑποκλιθῆτε ἀρχάγγελοι ἐντὸς τοῦ οἴκου σας τοῦ θαμποῦ:

Προτοῦ σεῖς κἂν ὑπάρξετε ἢ ἄλλης καρδιᾶς ῥυθμός,

βαριεστημένη καὶ ἁβρὴ παράστεκε στὸν θρόνο Αὐτοῦ,

τὸ Πᾶν Οὗτος ἐποίησεν νά ’ναι χλοερὰ ὁδὸς

στὴν θέα τοῦ ὡραίου της ποδιοῦ.

Φωτογραφία: Alice Boughton

Bright Star

Ποίημα τοῦ Τζὼν Κὴτς

Ἄστρο λαμπρό, ὅπως καὶ σὺ νά ’ταν ν’ ἀκινητῶ,

μὰ ὄχι νὰ φέγγω μοναχός, νύχιος μετέωρος δείκτης,

μὲ βλέφαρα ποὺ δὲν σφαλνοῦν αἰώνια, νὰ θωρῶ

-τῆς φύσεως καρτερικὸς κι’ ἄγρυπνος ἐρημίτης-

τὰ ὕδατα, νὰ κυματοῦν σ’ ἱερουργία παληά,

καὶ τοῦ ἀνθρώπου τὶς ἀκτές, παγκόσμια, νὰ ἐξαγνίζουν·

ἢ ν’ ἀτενίζω, νηόστρωτη κι’ ἀφράτη, τὴν θωριὰ

χιονιοῦ, ποὺ βάλτους καὶ βουνὰ σκέπασε καὶ λευκίζουν…

Ὄχι! Μὰ λέω ν’ ἀκινητῶ κι’ ἄφθαρτος νὰ ξαπλώνω

στῆς ὄμορφης ἀγάπης μου τὰ στήθια τὰ μεστά·

νὰ νιώθω, αἰώνια, ἁπαλὰ πῶς πνέουν, πῶς φουσκώνουν,

κι’, αἰώνια, τρικύμισμα γλυκὸ νὰ μὲ ξυπνᾷ.

Κι’ ἀκόμα λέω ν’ ἀγροικῶ τὴν τρυφερὴ ἀναπνοιά της,

κι’ ἔτσι νὰ ὑπάρξω· ἢ ἂς χαθῶ μὲς στὴν λιγοθυμιά της.

Πίνακας: William Hilton

Night

Ποίημα τοῦ λόρδου Ντάνσανυ

Στὴν ἔρημην, πέφτει τὸ βράδυ,

Σαχάρα· σπίθα μὲ τὴν σπίθα

Ἄραβες, ποιοὶ ἦσαν δὲν κατεῖχα,

φωτιὲς ἀνάβουν στὸ σκοτάδι.

Κόκκοι τῆς στάχτης στὸν καπνὸ

κι’ ἕνας μικρὸς πῶς νὰ μαντέψῃ

ποιὰ ἡ φλόγα πού ’χει τον χωνέψει

ἢ γιὰ ποιόν, τρέχει, προορισμό;

Στὶς μαῦρες τοῦ Παντὸς ἐρμιὲς

σπεῖρες γαλαξιῶν γυρίζουν,

σπίθα ἐπὶ σπίθα στροβιλίζουν,

κι’ ἐμεῖς εἴμαστε μιὰ ἀπ’ αὐτές.

Ποιός νὰ γνωρίζῃ τὸν σκοπὸ

ποὺ ἐγέρθηκαν ἢ ποῦ τὸ δείλι;

Ὅλα τὰ πνεύματα ῥωτῶ,

στέκουν… τὸ δάχτυλο στὰ χείλη.

Nyarlathotep

Ποίημα τοῦ Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ

 

Ἀπ’ τῆς Αἰγύπτου τ’ ἄδυτα, στὰ ἔσχατα φερμένος,
ὁ μαῦρος ἦρθ’ ἐξάγγελος, πού ’παν θεὸ οἱ φελλάχοι,
πρίγκηψ ἰσχνὸς καὶ σιωπηλὸς καὶ μυστικὰ ἐπαρμένος,
μὲ ἱμάτιο ὡς δείλι πορφυρό, στὸν κόσμο μπρὸς ἐστάθη.

 

Πλῆθος συνέῤῥεε μανιακό, τὸν λόγο του διψοῦσε,
μὰ ὡς φεῦγαν, τὰ ποὺ κήρυττε κάτι ἔκλεβ’ ἀπ’ τὴν μνήμη,
ἐνῷ τὰ ἔθνη ἐπάγωσε φριχτὴ κι’ ἀβέβαιη φήμη,
πὼς ἄγρια κτήνη τοῦ ἔγλειφαν τὰ χέρια ὡς προχωροῦσε.

 

Μετὰ ξέρασε ἡ θάλασσα στερηὲς καταραμένες,
τρούλλους χρυσοῦς φυκόπλεχτους ἀνέδυσαν οἱ αἰῶνες,
ῥαγίστ’ ἡ γῆ κι’ ἐσάρωσαν σελάων τρελοὶ τυφῶνες
τὶς ἀκροπόλεις τῶν θνητῶν ποὺ ἐτρέμαν κλονισμένες.

 

Τότε, ἄτσαλο σφυρί, χτυπᾷ στῆς μέθεξης τ’ ἀμόνι
τ’ ἄλογον χάος· κι’ ἐτίναξε στ’ ἄστρα τῆς γῆς τὴν σκόνη.

Στοὺς ὁμομητρίους κύνες Βροῦτο καὶ Λεοπόλδο

Στοὺς ὁμομητρίους κύνες Βροῦτο καὶ Λεοπόλδο

ρνζ΄

Μετὰ ποὺ κρούγει τὸ σπαθὶ τραβιέται στὸ σκουτάρι,

τὴν βάρκα πάει τὸ πέλαγο, μὲ δίχως τὸ κουπί.

Γοργὴ σαγίττα δὲν πετᾷ μὲ λάσκα τὸ δοξάρι,

χωρὶς τ’ ἀμόνι σίδερον δὲν σιάζει τὸ σφυρί.

Στὸ σκαλιστήρι τ’ ἀλαφρὺ μακρό, πρέπει, στειλιάρι,

καὶ μὲ τ’ ἀλφάδιν ὁδηγᾷ τὴν πέτρα τὸ μυστρί.

Μάρτυς τοῦ βασιληᾶ τὸ φῶς, μάρτυς οἱ ἀχτῖδες τοῦ ἄστρου,

τοῦ ἀρχαίου πρωτοβιγλάτορα, τοῦ τετραψήλου κάστρου,

ὅτι, στὲς χῶρες ποὺ φωτᾷ, ἡ φύσις ἔτσι ἀξιώνει,

ὅσα τὸ ζεῦγος καταχτᾷ, ὁ γεῖς δὲν τὰ ζυγώνει.

«Οὔτε ὁ Ἡρακλῆς μὲ δυό», τοῦ Ἀρχιλόχου ὁρμήνεια,

κι’ οἱ ποὺ ζευγάριν πολεμοῦν βαστοῦν τοῦ βιοῦ τὸ κῦμα.

Ἡ κόρη καὶ ὁ γκρὰς

Ἡ κόρη καὶ ὁ γκρὰς

ρνϚ΄

Φῶς αὐγινὸ νηοθώρητο, κινᾷ γιὰ νὰ σκαλίσῃ,

κρεμιέται ὁ γκρὰς στὸν ὦμον της, σιωπᾷ μὰ σὰν λαλήσῃ

ἀλὶ σ’ ἐκειὸν ποὺ θρασευτῇ καὶ δὲν πισωπατήσει.

Κρύο σταμνί, δεκατιανό, τρώγει νὰ καρδαμώσῃ,

στὸ σοφραδάκι ,ἀνάγειρτον, τὸν γκρὰ ἔχει ἀπιθώσει,

τζοχανταραῖο στὸν δὲν σκιαχτῇ, κατὴ στὸν ποὺ θ’ ἁπλώσῃ.

Φλόγα τὴν πλάσι ἐμάρανε, στὸν ἥσκιο ὕπνος τραβιέται,

πλάγι στὸ ἀφρόπλαστο κορμὶν ὁ γκρὰς λαγοκοιμιέται,

κι’ ἔχει τοῦ σκανδαλίζεται σκανδάλη καὶ πατιέται.

Λιόγερμα κι’ ἔρμη περπατεῖ, πάει τοῦ χωριοῦ τὸ μίλι,

παληὸ σκοπὸν ἐρωτικὸ τερέτιζαν τὰ χείλη,

στὸν θέλει βιάσει τὰ φιλιὰ ὁ γκρὰς καυτὰ θὰ στείλῃ.

Στὸ λιακωτὸ ἐδείπνησε, κοιμήθη στὸ κλινάρι,

πρόσμενε, λέει, τὸν ἀγαπῶ, στὸ ῥέμμα καβαλλάρη,

ἀμὴ τὸν γκρὰ εἰς τ’ ὄνειρον βαστᾷ τὸ παλληκάρι.

Φῶς αὐγινὸ ξημέρωσεν, τὴν ἀνιμένει ὁ δρόμος.

«Φόβος τὰ ἔρημα φυλᾷ» διδάχνει ἄγραφτος νόμος,

τὸν γκρὰ ὁ τοῖχος ἄφηκεν καὶ τὸν φορτώθη ὁ ὦμος.

Ὁ θλιμμένος ἑκατόνταρχος ΙΙ

Ὁ θλιμμένος ἑκατόνταρχος ΙΙ

ρνε΄

Πολέμαγε ὁ κατόνταρχος σὲ κοῦρσα καὶ πολέμους,

στὸν πόλεμον ἀλάβωτος κι’ εἰς τὴν φιλιὰ λαβώθη.

Μὲ τὰ φεγγάρια ξαγρυπνᾷ, μὲ τ’ ἄστρη συντυχαίνει,

πηγαινοφέρνει τὶς σπαθιές, τ’ ἀγκάθια ξεκορφιάζει,

ἔρμος δειπνᾷ, πίνει βουβὸς καὶ ξέμακρος ῥεμβάζει.

-Ἄρχοντα, ποιά σ’ ἐγήτεψεν, ποιά σὲ νεραϊδοπῆρεν;

-Κυρά μου, ἐσὺ μ’ ἐγήτεψες, σὺ μὲ νεραϊδοπῆρες,

στὸ τρίστρατο ὅντες πέζευα, στὴν μαρμαρένια κρήνη,

κι’ ἤπια πιοτὶ τὰ μάγια σου κι’ αἰώνια ἀμπόδεσάν με.

Τ’ ἕνα πού ’δα τὸν κόλπο σου, σὰν γιόμιζες γερμένη.

Τ’ ἄλλο σὰν καλημέρισα κι’ ἀλαφιασμένη ἐστράφης.

Τὸ τρίτον ποὺ ἀντευχήθης με κι’ ἔμαθα τὴν φωνή σου.

Κόρον δ' οὐχ εὗρον ὀπωπῆς ΙΙ

Κόρον δ' οὐχ εὗρον ὀπωπῆς ΙΙ

ρνδ΄

Κάποια πανώρηα λυγερὴ τὸν ἥλιον ἀγαποῦσε·

στὸν ἄμμον λύνει τὰ μαλλιά, στὸν ἄμμον ἐγυμνώθη,

στὸν ἄμμο ἀνάερα πλάγιασε, στὸν ἥλιον φανερώθη.

Στάχυ χρυσὸ τὸ χνούδι της καὶ μπροῦντζο τὸ κορμί της,

κι’ ὁ βασιληὰς δὲν χόρταινε τὴν κόρη νὰ βιγλίζῃ,

κι’ ἐχαμογέλα κι’ ἔφεγγε λαμπρύτερ’ ἀπ’ τὰ πρῶτα.

Τοῦ ὀνείρου οἱ καστρόπορτες

Τοῦ ὀνείρου οἱ καστρόπορτες

ρνγ΄

Τοῦ ὀνείρου οἱ καστρόπορτες δὲν στέκουν φιλντισένιες,

μήτε μαρμαροτοξωτὲς καὶ τρουλλοπυργωμένες.

Ἔχουν τὸ κάγκελλο ἀχαμνὸ κι’ εἰς τὴν ποδιὰ χορτάρια

καὶ πίσω αὐλὲς ποὺ γιόμιζαν μ’ ἁγνῶν παιδιῶν τὰ σμάρια.

Τὸ σπαθὶ καὶ τὸ δρεπάνι

Τὸ σπαθὶ καὶ τὸ δρεπάνι

ρνβ΄

Στὴν Ἰολία

Κάλεσε τὸν ὑγιόκαν του ὁ Διγενὴς σιμά του

κι’ ἐχούφτωνε βαρὺ σπαθὶ κι’ ἄδραχνε καὶ δρεπάνι,

κι’ ὁλόρθα τὰ ἐσήκωνεν καὶ τά ’δειχνεν τοῦ ἀγούρου.

Ἀτσάλινο ἦτον τὸ σπαθί, σίδερο τὸ δρεπάνι,

κι’ ἀστραφτερὸ ἦτον τὸ σπαθὶ καὶ γκρίζο τὸ δρεπάνι,

κι’ ἔμμορφον κι’ ἴσιον τὸ σπαθί, γαμψὸ ἦτον τὸ δρεπάνι,

καὶ σκαλισμένο τὸ σπαθί, γδυμνὸ ἦτον τὸ δρεπάνι.

Κι’ ὁ Διγενὴς ἠρώτησεν μετὰ πονηροσύνης:

«Ὑγιέ μ’ ποιός ἒν ὁ δέσποτας; Ποιός ἒν ὁ ὑπηρέτης;»

Καλοστοχάστη ὁ ἄγουρος νὰ δαχτυλοδιαλέξῃ:

«Δρεπάνι νὰ ἒν ὁ δέσποτας, σπαθίον ὁ ὑπηρέτης;

Σπαθίον τάχα ὁ δέσποτας, δρεπάνι ὁ ὑπηρέτης;

Οὐδείς, κύρη μου, ὁ δέσποτας, οὐδεὶς κι’ ὁ ὑπηρέτης,

μόνε συντρόφοι, ξύμμαχοι, τῆς προκοπῆς ἀργάτες.

Τό ’να κερδίζει τὴν ζωήν, τ’ ἄλλο τοῦ ὀχτροῦ χαλνάει.

Τό ’να αὐγαταίνει πλούτια, βιὸν καὶ τ’ ἄλλο τὰ φυλάει.

Τό ’να θερίζει τοὺς καρπούς, τ’ ἄλλο θερίζει δάκρυ.

Τό ’να χαρίζει τὴν τιμή, τ’ ἄλλο τήνε βλεπίζει…»

Ἐσταύρωσεν ὁ Διγενὴς σπαθὶ μὲ τὸ δρεπάνι.

«…κι’ ὅσον ὁμοῦ παλεύουσιν, ἡ λευτεριὰ γεννιέται…»

Ἐχώρισεν ὁ Διγενὴς σπαθὶν ἀπ’ τὸ δρεπάνι.

«…κι’ ὅντες ἀνάντια περπατοῦν ἡ ἀσκήμια βασιλεύει…»

Βροντογελᾷ ὁ Διγενὴς καὶ ὁ πέργερος τραντάχτη

καὶ θηκαρώνει τὸ σπαθὶ κι’ ἐζώστη τὸ δρεπάνι

κι’ ἔπαιξε κι’ ἀνεκάτωσε τὴν κεφαλὴ τοῦ ὑγιοῦ του.

«Θύρα, κλινάριν καὶ σκεπὴν ὄνομα ἔχουν σπίτιν,

τὸν γεωργὸν πολεμιστὴν γνωρίζουν τον ἀκρίτην.

Σὰν τὸν Ἀνταῖον ὁποὺ ἡ γῆς ἄτρωτο τόνε φτειάνει,

ἀκαταγώνιστα σπαθιὰ μᾶς θρέφει τὸ δρεπάνι.

Τὸ σύντροφοι δοξάζει τα, τὸ χώρια τ’ ἀτιμάζει,

τό ’να εἰς τὸ κοῦρσος καταντᾷ, τ’ ἄλλο ἡ σκλαβιὰ ῥημάζει».